PART 1: Kaninong Phone ang Tumunog Nang Tumawag ang Bride?

"Bing, pumuwesto ka sa likod ng mga bulaklak."

Sinabi iyon ng pinsan kong si Celine nang hindi man lang hinihinaan ang boses.

Huminto ang photographer sa pag-aayos sa pamilya. Tatlumpung kamag-anak ang napalingon sa akin.

"Ano?" tanong ko.

Itinuro ni Celine ang pader ng mga puting rosas sa tabi ng hagdan ng simbahan.

"Kailangan namin ng malinis na family photo. Sobrang plain ng damit mo, nagre-reflect sa ilaw ang salamin mo, at mukha kang assistant ng kung sino."

Binigyan ako ng pilit na ngiti ng nanay niyang si Tita Mercy.

"Para lang sa formal pictures, anak. Huwag mong sirain ang imahe ng pamilya."

Tiningnan ko ang pinsan kong si Bea, ang bride.

Nakatayo siya sa gitna, suot ang cathedral-length na gown na mas mahal pa sa karamihan ng mga kotse. Umaakyat sa mga manggas ang mga sampaguitang isa-isang ginupit ng kamay. May maliliit na perlas sa gitna ng bawat bulaklak. Kumikinang na parang liwanag ng buwan ang train.

Mukhang nahihiya si Bea.

Pero hindi niya ako ipinagtanggol.

"Please, Bing," bulong niya. "Si Celine ang nagplano ng pictures."

Kaya pumuwesto ako sa likod ng mga rosas.

Na naman.

Sa bawat kasal, birthday, at reunion, laging may nakakahanap ng centerpiece na sapat ang laki para itago ang pinsang naghahanapbuhay gamit ang mga kamay niya.

Alam ng pamilya ko na nagtatrabaho ako "sa mga damit" sa Vancouver. Alterations ang tawag nila roon dahil iyon ang pinakamaliit na bersyon ng buhay ko na kaya nilang isipin.

Hindi nila alam na ako ang founder at creative director ng House of Amihan.

Hindi nila alam na lumabas na sa mga magazine mula Toronto hanggang Singapore ang mga gown ko.

At lalong hindi nila alam na ako ang nagdisenyo ng damit na suot ni Bea.

Sa showroom namin sa Manila niya iyon inorder. Team ko ang nag-asikaso ng mga fitting dahil bumibiyahe ako noon, at kilala lang niya ako sa trabaho bilang I. Santos, ang pribadong designer sa likod ng label.

Puwede ko sanang ipakilala ang sarili ko nang dumating ako sa Iloilo.

Pero buong almusal na ikinuwento ni Celine sa lahat kung paano niya "ginabayan ang misteryosong Canadian designer" sa paggawa ng buong gown.

"Honestly, kalahati ng mga sketch, ako ang nag-ayos," sabi niya. "Kaya ilulunsad ko ngayong gabi ang sarili kong bridal company."

Pinisil ni Tita Mercy ang kamay niya.

"Talagang si Celine natin ang creative."

Hinintay kong itama siya ni Bea.

Nginitian lang ni Bea ang makeup artist niya.

Tapos napansin ko ang baywang ng gown.

Mas mababa nang kalahating pulgada ang kaliwang bahagi kaysa sa kanan. Isang sampaguita ang muling ikinabit gamit ang ordinaryong puting sinulid sa halip na seda.

May nagbaklas sa mga tahi ko.

Lumabas ako mula sa likod ng mga rosas.

"Bea, sino ang nag-alter ng gown mo?"

Umirap si Celine.

"Ayan na naman siya."

"Inilipat ang waist stay."

"Ang alin?"

"Iyong support sa loob na pumapasan sa bigat ng train."

Tumawa si Celine para sa phone na gamit niya sa pag-livestream ng preparations.

"Nagtatahi ng laylayan ang pinsan ko sa Canada, kaya feeling niya couture expert na siya."

Pinunô ng mga tumatawang mukha ng viewers niya ang screen.

Hinawakan ni Tita Mercy ang siko ko.

"Tigilan mong ipahiya si Celine dahil naiinggit ka."

"Sinisikap kong pigilan na mapunit ang damit ni Bea."

Nawala ang ngiti ni Bea.

"Posible ba iyon?"

"Hindi kung iinspeksyunin ko ngayon."

Pumagitna sa amin si Celine.

"Na-adjust na iyan ng sikat na salon. Perpekto iyan."

Tiningnan ko ulit ang tabinging baywang.

"Kung ganoon, sinira iyon ng sikat na salon."

Napasinghap si Tita Mercy na parang may sinampal ako.

"Maghintay ka sa courtyard."

"Tita, makinig kayo sa akin."

"Hindi. Umuuwi ka matapos ang ilang taon, bihis na parang clerk, tapos aatakihin mo ang nag-iisa kong anak na may narating sa buhay."

Muntik akong matawa.

Walang kliyente ang bridal company ni Celine. Logo lang, dalawampung libong follower, at launch banner sa likod ng mga kurtina sa reception.

Mukhang sapat na iyon.

Nakita ako ni Lola Nena na mag-isa sa courtyard.

Umupo siya sa tabi ko at hinawakan ang kamay ko.

"Binalaan mo sila," sabi niya.

"Ang narinig nila, mahirap na kamag-anak na nag-iingay."

"Hindi ka mahirap."

"Hindi nila alam iyon."

Nagkibit-balikat si Lola.

"Kung ganoon, may matututuhan sila ngayong araw."

May sumigaw mula sa bridal room.

Hindi singhap.

Hindi tili.

Sigaw na napakalakas kaya nagsiliparan ang mga ibon mula sa bubong ng simbahan.

Tumakbo kami papasok.

Nakatayo si Bea na suot lang ang petticoat niya, humahagulgol. Nakalatag ang gown niya sa mesa, punit ang tahi sa likod halos hanggang baywang. Nakalaylay ang isang bahagi ng bodice. Gumulong sa sahig ang mga perlas.

Sumisigaw sa headset ang wedding planner.

"Labing-isang minuto na lang, magsisimula na ang ceremony! Tawagan ang designer!"

Dinampot ni Celine ang sewing kit.

"Kumalma ang lahat. Ganito mismong crisis ang inaasikaso ng bago kong company."

Hinawakan ko ang punit na seda.

Hindi napigtas ang sinulid.

Ginupit ang waist stay sa loob.

Malinis.

Gamit ang gunting.

"Ibaba mo ang kit na iyan," sabi ko.

Tinarayan ako ni Celine.

"Ilabas ninyo siya."

Hinawakan ni Bea ang braso ng planner.

"Tawagan ang House of Amihan. Tawagan ninyo kung sino man ang nagdesign ng gown ko!"

Pinindot ng planner ang emergency number sa phone niya.

Sa loob ng handbag ko, tumunog ang pribadong studio phone ko.

PART 2: Sino ang Gumupit sa Couture Gown?

Walang gumalaw.

Patuloy na tumutunog ang phone ko sa loob ng bag.

Sinagot ko iyon.

"House of Amihan. Isabel Santos speaking."

Dahan-dahang ibinaba ng planner ang sarili niyang phone.

"Ikaw si I. Santos?"

"Yes."

Tinitigan ako ni Bea habang lumuluha.

"Ikaw ang nagdesign ng gown ko?"

"Bawat tahi."

Matinis na tumawa si Celine.

"Nagsisinungaling siya. Malamang ni-forward lang niya sa sarili niya ang studio number."

Binuksan ko sa tablet ang secured design folder ko. Naroon ang mga sketch ni Bea, fabric test, construction diagram, at mga litrato kong ikinakabit ang burdadong manggas sa studio ko sa Vancouver.

Nasa background si Lola Nena, nagpapaikot ng sinulid na seda.

Napaupo si Tita Mercy.

"Pag-aari mo ang company na iyon?"

"Itinatag ko iyon pitong taon na ang nakalipas."

"Pero sinabi mong nananahi ka ng mga damit."

"Oo nga."

Halos mabilaukan ang planner sa pagpigil sa tawa.

Hinawakan ni Bea ang punit na bodice.

"Bakit hindi mo sinabi sa akin?"

"Ilang taon kong sinubukang sabihin sa inyong lahat kung ano ang ginagawa ko. Ginawa ninyo lang laging katatawanan."

Nalukot ang mukha niya.

"Maililigtas mo ba?"

Tiningnan ko ang oras.

Siyam na minuto.

"Magagawa kong ligtas itong isuot. Hindi ko kayang gawing invisible ang repair."

"Wala akong pakialam."

"At walang hahawak dito pagkatapos kong ayusin."

Direktang tumingin si Bea kay Celine.

"Walang hahawak."

Hinubad ko ang plain na linen jacket ko at itinupi ang mga manggas.

Mas malala ang hiwa kaysa sa itsura nito. May gumupit sa support ng baywang at nagluwag sa tahi sa gilid. Ang bigat ng train ang tumapos sa pinsala nang humakbang nang tatlong beses si Bea.

Binuksan ni Lola ang emergency sewing roll ko.

Nangutya si Celine.

"Siyempre, nagdala ka ng mga karayom sa kasal."

"Siyempre, nagdala ka ng gunting," sabi ko.

Natigilan siya.

Binuo kong muli ang support gamit ang grosgrain ribbon, pinatibay ang punit na seda, at ginawang tatlong hinulmang pleat sa ilalim ng mga sampaguita ang nakikitang pinsala.

Hindi nanginig ang mga kamay ko. Ibang usapan ang puso ko.

Pinanood ako ni Bea sa salamin.

"Alam mong gown ko ito pagdating mo?"

"Oo."

"Dinesign mo ba dahil pinsan mo ako?"

"Dinesign ko iyon bago maiugnay ng studio ko sa pamilya natin ang buo mong pangalan. Pero nang malaman ko, idinagdag ko ang manggas na sampaguita na inilarawan mo sa sulat mo kay Lola noong bata pa tayo."

Tinakpan ni Bea ang bibig niya.

Noong dose anyos kami, isinulat niyang gusto niyang ikasal sa harding hindi kailanman mamamatay.

Naalala ko.

Itinago niya ako sa likod ng isa.

"Bing," bulong niya, "hiyang-hiya ako."

"Mamaya ka na mahiya pagkatapos ng ceremony. Huwag kang gagalaw ngayon."

Mahinang umoo si Lola.

Tapos nagsalita mula sa pintuan ang stylist ng salon.

"Hindi namin ginalaw ang baywang na iyan."

Biglang humarap si Celine.

"Oo, ginalaw ninyo."

"Iyong cuffs lang ng manggas ang inayos namin. Pinalabas mo ang lahat bago mag-picture."

Tiningnan ni Bea ang kapatid niya.

"Bakit mag-isa ka kasama ang damit ko?"

"Tinitingnan ko iyon."

"Na may gunting?"

"Kabaliwan ito."

Itinaas ko ang naputol na waist stay.

"Hindi aksidente ito. May nagplanong masira ang gown."

Nagtaas ng isang kamay ang wedding videographer.

"Baka may footage."

Nagbago ang mukha ni Celine.

Habang naghahanda, nagkabit ang videographer ng wide camera sa bridal room para kunan ang first look ni Bea kasama ang mga magulang niya. Tuloy-tuloy itong nag-record.

"I-delete mo," sabi ni Celine.

Napalingon sa kanya ang lahat.

Lumunok siya.

"I mean, may mga private moment. Nagpapalit si Bea."

"Sa gown nakaharap ang camera," sabi ng videographer. "Hindi sa dressing screen."

Hinablot ni Celine ang braso niya.

"Sabi kong i-delete mo."

Tumahimik ang boses ni Bea.

"I-play mo."

Binuksan niya ang footage sa telebisyon sa kuwarto.

Pinanood naming umalis ang salon team.

Pinanood naming isara ni Tita Mercy ang pinto.

Tapos pumasok si Celine, dala ang phone niya para sa livestream, embroidery scissors, at ring light.

Itinutok niya sa gown ang phone.

Nagpraktis siyang magkunwaring nagulat.

"Oh no, Bea! Huwag kang mag-panic. Buti na lang, bridal emergency expert ang kapatid mo."

Tapos inangat niya ang gown at ginupit ang waist stay.

Narinig ang boses ni Tita Mercy mula sa likod ng camera.

"Huwag sobra, Celine. Sapat lang para maisalba mo."

Pero gumawa ng pangalawang hiwa si Celine.

Nagsimulang bumuka ang seda.

"Hindi dapat nangyari iyon," bulong niya.

Sa telebisyon, inabot ni Tita Mercy ang gown.

"Hayaan mo. Kailangan natin ang rescue video bago ang ceremony."

Tahimik ang kuwarto nang matapos ang footage.

Humarap si Bea sa kanyang ina at kapatid habang suot ang inayos na wedding gown.

"Sinira ninyo ang damit ko para sa advertisement?"

Bago pa makasagot ang alinman sa kanila, nagsimulang tumunog ang mga kampana ng simbahan.

At mula sa phone ni Celine na naiwan sa counter, narinig naming hinihingi rin ng libo-libong livestream viewer ang parehong sagot.

PART 3: Ano ang Bumagsak Nang Gumuho ang Kasinungalingan Nila?

Sinugod ni Celine ang phone.

Naunang dinampot iyon ng wedding planner.

"Pitumpu't walong libong tao ang nanonood," sabi niya.

Hindi pala kailanman tinapos ni Celine ang livestream.

Narinig ng mga follower niya ang video, mga utos ni Tita Mercy, at tanong ni Bea.

"Ibigay mo sa akin iyan!" sigaw ni Celine.

Pumagitna sa kanila si Bea.

"Hindi."

"Kaya kong ipaliwanag."

"Ginupit mo ang wedding gown ko."

"Isang napakaliit na repair lang dapat! Ililigtas ko sana iyon sa camera, ilulunsad ang company ko, at ibibigay sa iyo ang pinakasikat na kasal sa Iloilo."

"Sa pagpapahiya sa akin?"

Itinuro ako ni Celine.

"Nasa kanya na ang lahat! Ang international career, mga magazine cover, ang secret company. Kailangan ko lang ng isang sandali."

Tinitigan ko siya.

"Itinago mo ako sa likod ng mga bulaklak dahil natatakot kang makilala ako ng mga follower mo."

Nagsimulang umiyak si Tita Mercy.

"Ipinakita sa akin ni Celine ang picture mo sa isang fashion website noong nakaraang linggo. Gusto lang naming mauna ang launch niya."

Iyon pala iyon.

Alam na alam nila kung sino ako.

Hindi nila ako itinago dahil may mali sa hitsura ko.

Itinago nila ako dahil sinisira ng presensya ko ang kasinungalingan ni Celine.

Inalis ni Bea ang belo niya.

"Aalis kayong dalawa."

Napasinghap si Tita Mercy.

"Nanay mo ako."

"Kung ganoon, dapat pinrotektahan mo ako."

"Ano ang sasabihin ng mga tao kapag pinalayas ang nanay ng bride?"

Sinulyapan ni Bea ang phone.

"Sinasabi na nila."

Tiningnan ni Celine ang mga comment at nagsimulang manginig.

Tatlong bride ang humihingi ng refund mula sa bago niyang company.

Ni-repost ng isang sikat na wedding page ang sabotage video.

At nag-comment sa publiko ang editor ng Manila Bride, na naghihintay sa loob ng simbahan para sa ceremony:

"Hindi kailanman pinahintulutan ng House of Amihan ang The Celine Edit na gamitin ang mga design nito."

Kinopya ni Celine ang anim sa mga sketch ko para sa launch niya. Dalawang araw na ang nakalipas nang matuklasan iyon ng mga abogado ng studio ko, pero ipinagpaliban ko ang pagkompronta sa kanya para hindi masira ng eskandalo ang kasal ni Bea.

Napakabait ni Celine at siya na mismo ang sumira niyon.

"Idedemanda mo sana ako?" bulong niya.

"Sasabihin ko sanang alisin mo ang mga ninakaw mong gawa. Ngayon, may pitumpu't walong libong saksing nakarinig sa iyo kung bakit mo ginamit ang mga iyon."

Inutusan ni Bea ang planner na ilabas sina Celine at Tita Mercy.

Tapos tumingin siya sa akin.

"Puwede pa ba akong ikasal sa damit na ito?"

Tiningnan ko ang inayos na baywang.

"Oo."

"Sabay ba kayong maglalakad ni Lola?"

Naisip ko ang bawat litrato kung saan pumayag akong maglaho.

"Oo," sabi ko. "Pero hindi ako tatayo sa likod ng kahit ano."

Nagsimula ang ceremony nang dalawampu't dalawang minutong late.

Hindi bumigay ang gown.

Sa reception, nakatayo pa rin sa likod ng stage ang launch banner ni Celine. Sinimulan ng emcee na basahin ang introduction na isinulat niya para sa sarili.

Kinuha ni Bea sa kanya ang mikropono.

"May pagbabago sa programa natin ngayong gabi."

Tinawag niya ako sa dance floor.

Hinubad ko ang linen jacket ko. Sa ilalim nito, suot ko ang emerald silk na damit na may modernong manggas na terno. Parehong burdang sampaguita ng gown ni Bea ang nasa mga cuffs.

"Ang pinsan kong si Isabel Santos ang nagdesign ng wedding dress ko," sabi ni Bea. "Siya rin ang nagligtas nito matapos sadyaing gupitin ng kapatid ko para sa isang publicity stunt."

Nagkagulo ang ballroom.

Tumayo ang ilang tita para makita ako nang mas mabuti. Pumalakpak si Lola Nena sa ibabaw ng ulo niya.

Nanginginig ang boses ni Bea.

"Ngayong umaga, tinulungan ko ang pamilya kong itago si Isabel sa likod ng pader ng mga bulaklak dahil akala ko sisirain niya ang litrato. Ang totoo, ako ang pangit na bagay sa picture na iyon."

Humarap siya sa akin.

"Sorry. Hindi mo ako kailangang patawarin ngayong gabi."

"Mabuti," sabi ko. "Na-delay mo na nga ang ceremony."

Tumawa siya sa kabila ng mga luha.

Tapos niyakap niya ako, maingat na iniiwasan ang inayos na baywang.

Sa mismong sandaling iyon, sinubukan ng dalawang staff member na ilipat palayo sa stage ang napakalaking pader ng mga bulaklak ni Celine.

Sumabit sa carpet ang isang gulong.

Tumagilid pasulong ang buong pader at bumagsak sa launch banner ni Celine nang may mahina pero napakagandang kalabog.

Tinabunan ng mga puting rosas ang mga salitang THE CELINE EDIT.

Lumapit sa akin si Lola.

"Pati ang mga bulaklak, pumili na ng kakampihan."

Kinaumagahan, wala na ang company page ni Celine. Ibinalik niya ang mga deposit, inalis ang mga ninakaw niyang design, at naglabas ng public admission bilang bahagi ng legal settlement namin.

Nawala kay Tita Mercy ang feature sa society column na anim na buwan niyang inayos. Sa halip, naglabas ang column ng litrato namin ni Bea pagkatapos ng paghingi niya ng tawad.

Umiiyak si Bea. Tumatawa ako. Nakatayo sa gitna namin si Lola, hawak ang mga kamay naming dalawa.

Walang nasa likod ng mga bulaklak.

Hindi naayos ng isang yakap lang ang relasyon namin ni Bea. Tumawag siya, nakinig, at bumisita sa studio ko para maintindihan ang trabahong itinuring niyang cute na hobby lang.

Tapos may ginawa siyang nirespeto ko.

Nang hilingin ng isang magazine na ikuwento niyang muli ang eskandalo, tumanggi siyang gawing biktima ang sarili niya.

"Binigo ko ang pinsan ko bago ako pinagtaksilan ng kapatid ko," sabi niya. "Parehong totoo iyon."

Sa katapatang iyon nagsimula ang pagpapatawad.

Makalipas ang isang taon, ipina-frame ni Bea para kay Lola ang wedding photo namin.

Sa ilalim, isinulat ni Lola:

"May mga taong itinatago ang babaeng lumikha ng ganda, tapos nagtataka sila kung bakit gumuho ang lahat."

May kopya ako sa studio ko sa Vancouver.

Napakaraming taon kong ginawang kapansin-pansin ang ibang mga babae habang pumapayag akong ako mismo ang maglaho.

Ngayon, kapag tinatawag ng photographer ang pamilya, ako ang pumipili ng puwesto ko.

Front row.

Katabi ni Lola.

Walang bulaklak na sapat ang tangkad para itago ako.