PART 1: Ang Bee sa Mansion

Hindi ang marinig silang tawagin akong baduy ang pinakamasama.

Ang pinakamasama, tatlong feet lang ang layo ko, pawis na pawis sa loob ng dambuhalang bubuyog, habang pinagtatawanan nila ang mga murang birthday gift na ibinibigay ko sa sarili kong apo.

At wala silang idea na ako iyon.

Leonora Pascual ang pangalan ko, pero Nora ang tawag sa akin ng lahat.

64 ako, retired mula sa records office sa Stockton, at hindi masyadong proud para magsuot ng foam wings kapalit ng dagdag na pang-bingo.

Kadalasan, nagtatrabaho ako tuwing weekend para sa Happy Hop Party Rentals.

Naging purple dinosaur na ako, dancing taco, at minsan, sa kasamaang-palad, princess unicorn na nahulog ang buntot sa chocolate fountain.

Noong Saturday na iyon, tumawag ang boss kong si Lenny bago mag-breakfast.

“Emergency, Ate Nora. Nag-sick leave ang bee namin.”

“May allergy ang bee mo?”

“Please. Danville job. Two hours. Cash bonus.”

Wala akong plano dahil “maliit na family lunch lang” daw ang seventh birthday ng apo kong si Miggy.

Iyon ang sinabi sa akin ng isa pa niyang lola na si Rowena Villareal tatlong linggo ang nakalipas.

“Intimate lang,” sabi niya. “Naiintindihan mo naman. Sa ibang araw na lang kami magse-celebrate kasama ka.”

Masakit, pero nilunok ko iyon.

Nag-asawa sa mayamang pamilya ang anak kong si Martin.

Totoong mayaman.

Iyong may iron gates, magkakaparehong luggage, at kitchen counters na bawal hiwaan ng calamansi.

Natutuhan kong huwag gumawa ng gulo.

Kaya nag-drive ako papuntang Danville sa luma kong Corolla habang nakasiksik ang bee costume sa buong back seat.

Nang sabihin ng GPS ang address, muntik ko nang mabangga ang stone mailbox.

Iyon ang Villareal mansion.

May balloons na nakatali sa gate at gold sign na nagsasabing, MIGGY’S MAGICAL SEVENTH.

Nakahilera ang mga kotse sa dalawang side ng road.

Hindi 20 guest.

Hindi 50.

Malamang halos 300.

Naupo akong mahigpit ang hawak sa manibela habang impatient na kumakaway sa akin ang valet.

Ang una kong naisip ay umalis.

Ang pangalawa ay magmartsa paloob at humingi ng paliwanag.

Tapos nag-text si Lenny.

NAGREKLAMO NA ANG CLIENT. PLEASE SAVE ME, ATE.

Fine.

Kung gusto nila ng murang bee, ibibigay ko sa kanila ang pinakamagaling na murang bee sa California.

Nagpalit ako sa loob ng delivery van.

May bilog at striped na tiyan ang costume, malalambot na antenna, at nakangiting ulo na sinlaki ng box ng rice cooker.

Sira ang fan sa loob ng ulo.

Siyempre sira.

Isang batang event coordinator ang nag-abot sa akin ng plastic bucket ng candy.

“Late ka,” sabi niya. “Manatili malapit sa mga bata. Huwag mong abalahin ang family para sa pictures maliban kung sila ang humiling.”

Naglakad akong parang bibe papasok sa gate.

Napatanga ako sa loob ng bee head.

May pony carousel, balloon castle, magician, dalawang food truck, live band, at dessert table na mas mahaba pa sa living room ko.

Lumulutang sa ibabaw ng pool ang dambuhalang gold letters na bumubuo sa MIGGY.

Ito pala ang maliit na family lunch.

Tapos nakita ko siya.

Tumakbo sa lawn ang Miggy ko na naka-little white suit at patag ang suklay ng buhok sa loob ng eksaktong kalahating minuto.

“BEE!” sigaw niya.

Ipinaikot niya ang dalawang braso sa padded belly ko.

Muntik ko nang sabihin ang pangalan niya.

Sa halip, gumawa ako ng masayang buzzing noise na itinuro sa akin ni Lenny.

“Bzzzz-bzzzz!”

Sobrang lakas ng tawa ni Miggy, suminghot siya.

Iniligtas ako ng tunog na iyon.

Sumayaw ako kasama niya.

Ipinagaspas ko ang wings ko.

Nagkunwari akong ninakaw ko ang cupcake niya at hinayaan siyang habulin ako sa palibot ng hedge.

Sa tuwing tumitingin ako sa terrace, nakikita ko si Martin na bumabati sa mga guest katabi ang asawa niyang si Bianca.

Mukhang pagod ang anak ko, pero proud.

Patuloy akong umaasang makikilala niya kahit paano ang lakad ko.

Hindi niya nakilala.

Tapos dumaan si Rowena kasama ang dalawang babaeng may dalang champagne.

Itinuro niya ako at tumawa.

“Emergency replacement ng planner,” sabi niya. “Tingnan n’yo ang mga baluktot na wings.”

Tinanong ng isang babae, “Darating ba ang mama ni Martin?”

Inirapan siya ni Rowena.

“Iyong baduy na lola mula Stockton? Hindi. Thank goodness.”

Hindi gumalaw ang buong katawan ko.

Humagikgik ang pangalawang babae.

“Siya ba iyong nagbibigay kay Miggy ng toys mula sa bargain store?”

“Noong nakaraang taon, binigyan niya iyon ng plastic karaoke microphone,” sabi ni Rowena. “Parang naghihingalong pusa ang tunog.”

Nagtawanan silang lahat.

$18 ang halaga ng microphone na iyon.

Isang buwan iyong katabi ng unan ni Miggy habang natutulog.

Gusto kong alisin ang bee head sa mismong sandaling iyon.

Pero hinawakan ni Miggy ang kamay ko.

“Come on, Bee! Sayaw tayo!”

Kaya sumayaw ako.

Sumayaw ako hanggang dumikit sa likod ko ang blouse ko.

Sumayaw ako hanggang bumuo ng buzzing parade ang mga bata sa likod ko.

At nang magpalitaw ng kalapati ang mamahaling magician, halos hindi tumingin si Miggy.

Busy siyang ituro sa akin ang special “bee knees” dance niya.

Sa loob ng isang napakasayang oras, nakalimutan kong hindi ako invited.

Tapos dumating ang cake sa tabi ng swimming pool.

Nagsiksikan ang lahat sa unahan.

Nagsimulang tumugtog ng “Happy Birthday” ang band.

At sa maliit na mesh hole sa dambuhalang bee head ko, nakita kong humakbang paatras si Miggy.

Nadulas ang sakong niya sa basang bato.

Bumagsak siya sa malalim na side at nagsimulang magkawag. Hindi siya marunong lumangoy.

PART 2: Ang Ulo sa Pool

Hindi ako nag-isip.

Binitawan ko ang candy bucket at tumalon.

Parang truck ang tama ng tubig sa costume.

Sa loob ng isang nakakatakot na segundo, pinalutang ako sa ibabaw ng dambuhalang foam belly habang nagkakawag sa tabi ko si Miggy, nasa ibabaw pa rin ng tubig ang mukha.

Tapos napuno ng tubig ang costume.

Bumigat ang lahat maliban sa tiyan, na lumobo sa palibot ko na parang dambuhalang striped life raft.

Pumadyak ako sa tubig, pero hinihila pababa ng bee shoes ang mga bukung-bukong ko.

Pumihit ako papunta sa kanya, pero puro kislap lang ng white jacket niya ang nakikita ko sa malabong plastic eyes.

Kinagat at hinila ko ang isang glove para maalis iyon.

Inabot ko siya.

Tapos hinawakan ni Miggy ang antenna ko na parang lubid.

Binigyan ako ng maliit na hila na iyon ng lakas na hindi ko alam na mayroon ako.

Nahawakan ng mga daliri ko ang manggas niya.

“Hawak na kita,” sinubukan kong sabihin.

Ginawang basang ungol ng bee head ang boses ko.

Hinila ko siya sa lumulutang na tiyan ng costume.

Noon, nagsisigawan na ang mga tao.

May sumigaw para tawagin ang lifeguard.

May sumigaw naman na iligtas ang mascot.

Hindi ko makita ang pool steps.

Itinulak ko siya papunta sa gilid hanggang mahawakan niya ang metal rail.

“Kumapit ka!” sigaw ko.

Narinig niya ako sa pagkakataong ito.

Kumapit siya sa rail habang lumuhod si Martin at hinila siya paakyat sa steps.

Sinubukan kong sumunod.

Dumausdos patagilid ang basang bee head.

Hinila ko iyon palayo bago pa ako malunod.

Bigla itong natanggal, lumutang sa pool, at dumaan sa harap ng birthday cake na parang dambuhalang nakangiting yellow moon.

Natahimik ang buong garden.

300 tao ang nakatitig sa akin.

Nakadikit sa mukha ko ang basa kong gray na buhok.

Umaagos sa mga pisngi ko ang black costume paint.

Nakabuhol pa sa leeg ko ang isang antenna.

Tumingin si Martin sa lumulutang na bee head, tapos sa akin.

Bumuka ang bibig niya.

“Ma?”

Hawak ko ang rail, nanginginig nang napakalakas kaya halos hindi ako makatayo.

“Happy birthday, anak,” sabi ko kay Miggy.

Nagbago ang mukha ni Martin.

Una, pagkalito.

Tapos gulat.

Tapos galit na galit.

“Anong ginagawa mo rito na suot ang costume na iyan?”

Bago ako makasagot, nagmamadaling lumapit si Rowena.

“Hindi ito ang tamang oras,” singhal niya. “Muntik nang mapahamak si Miggy. Nasaan ang pool attendant?”

Nakatitig ako sa kanya.

Hindi siya nag-aalala tungkol sa akin.

Nag-aalala siyang baka magsalita ako.

Kaya nagsalita ako.

“Nagtatrabaho ako,” sabi ko. “Hindi ko alam na party ito ni Miggy hanggang makarating ako.”

Napakurap si Martin.

“Pero sabi mo hindi ka makakapunta.”

“Hindi,” sabi ko. “Sinabi sa aking maliit na family lunch lang ito. Sinabi sa aking sa ibang araw na lang kayo magse-celebrate kasama ako.”

Humarap si Bianca sa mama niya.

“Mom?”

Nanigas ang ngiti ni Rowena.

“Malinaw na nagkaroon lang ng misunderstanding.”

“Sabi mo tumanggi siya,” sabi ni Martin.

Tahimik ang boses niya.

Doon ko nalamang galit na galit talaga siya.

Kumaway si Rowena gamit ang isang kamay.

“Martin, please. Upset ang mama mo. Na-shock siya.”

“Narinig kita,” sabi ko.

Lumabas ang mga salita bago pa ako mapigilan ng takot.

“Narinig kitang tawagin akong baduy na lola mula Stockton.”

May ilang guest na tumingin sa lupa.

Biglang naging napaka-interesante ng sapatos ng isang babaeng may champagne.

Itinuro ko ang basang bee body sa palibot ng baywang ko.

“Narinig kitang pagtawanan ang mga regalo ko. Narinig kitang pagtawanan ang costume na ito. Pero binabantayan ng murang bee na ito ang apo mo habang nakatingin sa cake ang lahat.”

Namutla si Rowena.

“Hindi mo ako puwedeng akusahan sa sarili kong bahay.”

“Kung ganoon, itanggi mo,” sabi ng manipis na boses mula sa head table.

Humarap ang lahat.

Mag-isang nakaupo sa likod ng centerpiece ng white roses ang sarili mismong mama ni Rowena na si Lola Amparo.

Maliit siya, baka 90, may suot na matingkad na red glasses, at may hindi ginalaw na hiwa ng bread sa plato.

Napansin ko siya kanina dahil walang kumausap sa kanya buong hapon.

Itinaas niya ang isang daliri papunta kay Rowena.

“Tama na, Rowena. Itanggi mo ang sinabi mo tungkol sa mga regalo ni Nora,” utos niya.

Mukhang takot na takot si Rowena.

“Lola Amparo, nagkamali kayo ng dinig.”

“Matanda ang mga tainga ko, hindi bingi.”

May ilang guest na nagtago ng ngiti.

Itinuro ni Lola Amparo si Martin.

“At ikaw. Tumigil kang tumayo riyan na parang decorative lamp. Kakahila lang ng mama mo sa anak mo mula sa pool.”

Tumayo si Martin.

Kinuha niya ang microphone mula sa natulala na bandleader.

Tapos tiningnan niya akong tumutulo ang tubig sa pool steps.

“Ma,” sabi niya habang nababasag ang boses niya. “Please, huwag kang umalis.”

PART 3: Kung Sino ang Nakakuha ng Unang Slice

Bumaba si Martin sa pool stairs na suot ang mamahalin niyang leather shoes.

Hindi niya hinubad ang jacket niya.

Dumiretso siya sa tubig, ipinaikot ang isang braso sa akin, at inalalayan ako palabas.

Tumitili ang basang bee belly sa pagitan namin.

Sa ibang sitwasyon, baka natawa ako.

Sa halip, nagsimula akong umiyak sa balikat niya.

“Sorry, Ma,” bulong niya. “Dapat ako mismo ang tumawag sa iyo.”

Mahalaga ang apology na iyon dahil totoo iyon.

Nagsinungaling si Rowena, pero pinadali iyon ni Martin para sa kanya.

Nag-assume siya.

Hinayaan niyang ibang tao ang mamahala sa sarili niyang mama.

Ngayon, humarap siya sa mga guest habang umaagos ang tubig mula sa pantalon niya.

“Dapat narito ang mama ko,” sabi niya sa microphone.

“Palagi siyang invited. Kung may problema rito ang sinuman, puwede kayong umalis bago ang cake.”

Walang gumalaw.

Pati ang mga babaeng may champagne.

Tapos humarap si Martin kay Rowena.

“Inilayo mo ang mama ko sa apo niya at nagsinungaling ka sa akin.”

Napuno ng luha ang mga mata ni Rowena, pero hindi lumambot si Martin.

“Pag-uusapan natin ito pagkatapos ng party. Ngayon, humingi ka ng sorry.”

Tumingin siya sa crowd.

Tumingin siya kay Bianca.

Nagkrus ng mga braso si Bianca.

“Mom,” sabi niya. “Humingi ka ng sorry kay Nora.”

Nanginig ang baba ni Rowena.

“Nora, sorry.”

Hindi magandang apology iyon.

Hindi iyon sapat.

Pero giniginaw ako, pagod na pagod, at suot pa rin ang ibabang kalahati ng isang insekto.

“Mag-usap tayo kapag hindi na ako punô ng tubig galing sa pool,” sabi ko.

Hinampas ni Lola Amparo ang table at tumawa.

Nabasag niyon ang katahimikan.

Nagsimulang pumalakpak ang mga tao.

Tapos tumakbo papunta sa akin si Miggy na nakabalot sa white towel.

“Lola?” sigaw niya.

Lumuhod ako.

Gumuho ang mukha niya nang maintindihan niya.

“Ikaw ang bee ko?”

“Surprise.”

Yumakap siya sa akin.

“Alam kong mahal ako ng bee!”

Doon na talaga ako naiyak.

Umiyak ako sa basa niyang buhok habang mahigpit niyang niyayakap ang leeg ko.

Lumapit ang event coordinator, dala ang tuyong damit ko mula sa van.

Nagpalit ako sa loob ng bahay, gamit ang bathroom na mas malaki pa sa una kong apartment.

Pagbalik ko, akala ko magiging awkward ang party.

Sa halip, kinaladkad ni Miggy ang isang chair papunta sa head table.

Inilagay niya iyon sa pagitan nila ni Lola Amparo.

“Dito, Lola Bee!” sigaw niya.

Nakaupo sa kabilang side ng table si Rowena, napakatahimik.

Muntik akong pumili ng upuang mas malayo.

Tapos tinapik ni Lola Amparo ang bakanteng seat.

“Tabi tayo. Tatlong oras na akong hindi pinapansin, at kailangan ko ng interesanteng kausap.”

Kaya naupo ako.

Pitong layer ang cake at may maliliit na sugar bee sa gilid.

Iginiit ni Miggy na ako ang makatanggap ng unang slice.

Tapos ibinigay niya ang pangalawang slice kay Lola Amparo dahil, ayon sa kanya, “Kailangan ng mga matandang lola ng emergency cake.”

Halos mabulunan sa kakatawa si Lola Amparo.

Wala pang 10 minutes, sinabi niya sa akin na bossy na si Rowena mula kindergarten.

Wala pang 20, inimbitahan niya ako sa Wednesday mahjong group niya.

Wala pang 30, nalaman naming pareho kaming nandadaya sa bingo gamit ang lucky coins na nakalagay sa bra.

“Alam ko na ngang gusto kita,” sabi niya.

Naupo si Martin sa tabi ko nang magsimulang umalis ang mga guest.

Hinawakan niya ang kamay ko sa ilalim ng table.

“Ikaw ang nagbigay kay Miggy ng karaoke microphone na iyon?” tanong niya.

“Oo.”

Umiling siya.

“Ginagamit pa rin niya iyon. Itinatago namin ang batteries, pero nahahanap niya.”

Narinig siya ni Miggy.

Kinuha niya ang microphone ng band at sinimulang kantahin ang “Dahil Sa’yo” na mali ang bawat nota.

Sumabay si Lola Amparo nang mas malakas pa.

Hindi nagtagal, kumakanta na rin ako.

Pumipiyok ang boses ko.

Amoy chlorine ang buhok ko.

Palaging nahuhulog ang isa sa hiniram kong tsinelas.

Hindi pa ako naging ganoon kasaya sa isang fancy party.

Bago ako umalis, mahigpit akong niyakap ni Bianca.

“Sorry,” sabi niya. “Naniwala ako kay Mom nang sabihin niyang gusto mo ng space.”

“Sa susunod, tawagan mo ako.”

“Tatawag ako.”

At ginawa niya.

Nang sumunod na taon, dumating ang invitation para sa birthday ni Miggy anim na linggo nang maaga.

Pangalan ko ang unang nakasulat sa envelope.

Sa loob ay may drawing ng yellow bee na kahawak-kamay ang isang maliit na batang lalaki.

Sa ilalim niyon, isinulat ni Miggy sa baluktot na letters:

LOLA BEE MUST COME BEFORE EVERYBODY.

Hindi na ako tumatanggap ngayon ng mascot jobs.

Nag-retire na rin ang mga tuhod ko.

Pero taon-taon, dinadala ko ang parehong baluktot na bee wings sa birthday ni Miggy.

Si Lola Amparo ang nagsusuot ng antennae.

At bago hiwain ang cake, itinatabi ni Miggy ang unang slice para sa dalawang matandang bee na sa wakas ay naimbitahan din.