PART 1: Ang Numerong Narinig Ko

Hinawakan ni Jenna Vale ang hearing aid ko gamit ang isang pulang kuko.

Hindi ang balikat ko.

Hindi ang kamay ko.

Ang hearing aid ko.

Tap.

“Baka mali ang narinig mong raffle total, Lola.”

Tumahimik ang buong recreation hall.

Tinitigan ko ang daliri niya hanggang alisin niya iyon.

Tapos ngumiti ako.

“Maybe,” sabi ko.

Nagsisinungaling ako.

Seventy years old na ako. Minsan, may hindi akong naririnig na salita kapag sabay-sabay nagsasalita ang tatlong tao. Pero hindi ko inimbento ang libo-libong dolyar na nawala sa pagitan ng raffle table at microphone ni Jenna.

May Filipino Family Night ang Golden Vista tuwing spring. Doon nakatira ang best friend kong si Perly, at madalas akong mag-volunteer kaya akala ng kalahati ng residents, doon ako nagtatrabaho.

Noong taong iyon, nangangalap kami ng pera para sa shuttle na puwedeng sakyan ng wheelchair.

Nakakahiya ang lumang van. Kailangan pang sipain ang ibabang bahagi ng sliding door bago bumukas. Tinatawag iyon ni Mang Tony na “manual assistance.”

Ilang linggo akong tumulong magbenta ng raffle tickets. Nakita kong humuhugot ng nakatuping bills ang residents mula sa maliliit na coin purse. Nakita kong bumibili ng extra tickets ang mga apo para sa mga lola nila. May isang babaeng ibinigay ang iniipon niya para sa bagong sapatos dahil sabi niya, “Makakapaghintay ang sapatos. Ang dialysis ko, hindi.”

Kaya nang tumayo si Jenna sa ilalim ng paper flowers at mag-announce ng total na kulang ng mahigit fifteen thousand dollars, naramdaman kong umakyat hanggang mukha ko ang init.

Nagtaas ako ng kamay.

“Jenna. Nasaan ang iba?”

Humigpit ang ngiti niya.

“Wala nang iba.”

“Tumulong akong magbenta ng tickets.”

“Baka may mga hindi binayaran.”

“Bayad ang mga iyon nang ibinigay namin.”

Sa likod niya, tahimik na isinara ni Bryan Ocampo, ang finance manager, ang pulang cash box.

Mas ikinaalarma ko iyon kaysa sa ngiti ni Jenna.

Tapos bumaba si Jenna mula sa maliit na stage, yumuko sa akin, at tinapik ang hearing aid ko.

“Nakakalito ang mga device na ito,” sabi niya sa buong room. “Minsan, magkakatunog ang numbers.”

May ilang hindi mapakaling gumalaw sa upuan.

Walang tumawa.

Itinulak ni Perly ang walker niya sa tabi ko.

“Hindi siya bingi sa pera,” sabi niya.

Napakurap si Jenna.

Matamis na ngumiti si Perly. “Lalo na kapag pera namin.”

May ilang natawa.

Hindi natuwa si Jenna.

“Ire-review namin ang lahat,” sabi niya. “Celebration dapat ang gabing ito.”

Agad sinimulan ni Mang Tony ang “My Way” sa videoke machine, marahil dahil naniniwala siyang kailangan ng Frank Sinatra ang bawat awkward na katahimikan.

Hinablot ni Jenna ang pulang cash box. Kinuha ni Bryan ang raffle drum.

Nawala sila sa staff corridor.

Umupo sa silya sa tabi ko ang apo kong si Elias.

“Lola.”

May ganoon siyang tingin. Ang tingin ng mga kabataan kapag biglang nagkaroon ng silbi ang technology.

“Ano?”

“Naka-on pa ang recording app mo.”

Hinawakan ko ang asul na shell sa likod ng tainga ko.

Ilang buwan na ang nakalipas, inayos ni Elias ang phone ko para mas madaling gamitin kasama ng hearing aid. Isang malaking button. Pipindutin ko iyon at mase-save ang mga usapang gusto kong pakinggan ulit later.

Mga instruction ng doktor.

Resident meetings.

Si Perly na nagpapaliwanag ng recipe habang binabago iyon sa kalagitnaan.

Noong gabing iyon, na-record ng app ang announcement ni Jenna.

Na-record ang tanong ko.

At na-record ang bawat dahilan niya bago niya ipinasyang ang problema ay ang nakakabit sa tainga ko.

Hininaan ni Elias ang boses niya.

“Nasa ’yo lahat.”

Tinitigan ko ang pinto ng corridor.

Yumuko si Perly sa ibabaw ng mesa.

“Tawagan ang board.”

“Hindi pa.”

“Nenita.”

“Kung minsan silang nagnakaw, uulitin nila.”

Lumaki ang mga mata ni Perly.

Kilala ko ang tinging iyon.

Parehong tingin bago siya mag-order ng dessert pagkatapos sabihing “tea lang” ang kukunin niya.

“Ano’ng iniisip mo?”

Humarap ako sa kanya.

“Isa pang bingo night.”

“Para saan?”

“Isa pang raffle.”

Napanganga siya.

Tapos nagsimula siyang ngumiti.

“No.”

“Yes.”

“Nenita, gagawa ba tayo ng sting?”

Natawa ako.

“Yes. Operation Extra Battery.”

Bago matapos ang “My Way,” may team na kami.

Si Dr. Rose Santiago, isang retired dentist na walang pinagkakatiwalaang may dalang clipboard.

Si Tita Baby, na kayang iparada kahit saan ang snack cart na parang aksidente lang.

Si Mang Tony, dahil kontrolado niya ang videoke machine at sasama siya kahit sa bank robbery basta pangakuan mo ng solo.

Si Perly ang magdadala ng pain.

Si Elias ang hahawak sa phone ko.

At uupo ako kung saan ako eksaktong inaasahan ni Jenna.

Isang harmless na matandang babaeng naka-yellow cardigan.

Nang sumunod na Friday, punô ang Golden Vista.

Dumating si Perly na naka-sunglasses sa loob at may purple na sumbrerong may balahibo.

Tinitigan ko siya.

“Ano?”

“Mukha kang katawa-tawa.”

“Kailangan ko ng confidence.”

“Mas maliit na balahibo ang kailangan mo.”

Sa kabilang side ng hall, binuksan ni Jenna ang pulang cash box.

Nakatayo si Bryan sa tabi niya, pawis na pawis kahit wala pang nangyayari.

Yumuko si Mang Tony sa microphone.

“Magsisimula ang Operation Extra Battery in ten minutes.”

Dumagundong sa lahat ng speaker ang bulong niya.

Napalingon sa amin ang fifty heads.

Pumikit ako.

Tinapik ni Perly ang braso ko.

“Relax. Baka mali ang narinig ni Jenna.”

PART 2: Ang Gustong Bawiin ni Jenna

Mukhang ordinaryong raffle lang ang extra raffle.

’Yon ang point.

Bumili ng tickets ang residents. Binantayan ni Dr. Rose ang table. Umikot si Tita Baby na may puto at kutsinta.

Patuloy na ngumiti si Jenna.

Patuloy na chineck ni Bryan ang cash box.

At naghintay si Perly.

Isang sealed cream envelope ang pain.

May totoong ten-thousand-dollar donation sa loob para sa shuttle. Alam ng board chair ng Golden Vista ang exact amount.

Hindi alam ni Jenna.

Malapit nang matapos ang raffle nang lumakad si Perly papunta sa kanya, suot ang katawa-tawang purple hat.

“May donor na nagbigay nito para sa shuttle.”

Pinisil ni Jenna ang envelope.

“Magkano?”

Nagkibit-balikat si Perly. “Hindi ko alam. Sabi lang niya, ibigay ko sa ’yo.”

Biglang napalingon si Bryan.

Nagbago ang buong mukha ni Jenna.

Sa loob ng isang segundo, nawala ang polished retirement-home director.

Kasakiman ang nakita ko.

Itinaas niya sa ibabaw ng ulo ang hindi pa nabubuksang envelope.

“Wonderful news! May natanggap tayong isa pang donation para sa shuttle!”

Nagpalakpakan ang room.

Bumalik sa akin si Perly.

“Matakaw siya.”

“Napansin ko.”

“Also, parang sobra yata ang feather na ito.”

“Sinabi ko naman.”

Habang bingo, kinuha ni Jenna ang envelope.

Kinuha ni Bryan ang cash box.

Naglakad sila patungo sa staff corridor.

Itinulak ni Tita Baby ang cart kasunod nila.

“Puto?”

“No,” sabi ni Bryan.

“Last chance.”

“No.”

“Bahala ka.”

Ipinark niya ang cart sa tabi ng corridor door.

Nanatiling bukas ang pinto.

Bahagya akong pumihit sa upuan.

Nasagap ng hearing aid ko ang mga boses mula sa labas ng hall.

Napunit ang papel.

Si Bryan ang unang nagsalita.

“Ten thousand.”

Sandaling natahimik si Jenna.

Tapos sabi niya, “I-report mo ang four.”

“Four thousand?”

“Yes. Ipasok mo ang other six sa Vista Event Consulting.”

Nanlamig ang kamay ko.

Tapos may sinabi si Bryan na nagpatayo sa bawat balahibo sa mga braso ko.

“Napansin na ni Nenita last time.”

Mahinang tumawa si Jenna.

“Napapansin ng matandang iyon ang lahat hanggang ipaalala mong hindi siya nakakarinig.”

Huminto ang paghinga ko.

Hindi dahil gulat akong nagnanakaw sila.

Dahil sinabi sa akin ng pangungusap na iyon na hindi biglaan ang pamamahiya niya sa hearing aid ko.

Sinadya niya.

Kailangan niyang pagdudahan ako ng buong room.

Ipinakita ni Elias sa akin ang phone.

Saved ang recording.

Bumalik sa hall sina Jenna at Bryan.

Tiningnan ni Jenna ang hearing aid ko. Tapos si Elias na hawak ang phone ko.

At pinanood kong unti-unting lumitaw sa mukha niya ang pagkaintindi.

Namutla ang mga pisngi niya.

Diretso siyang nagmartsa papunta sa akin.

“Patayin mo ’yan.”

Itinuro niya ulit ang hearing aid ko.

Ngayon, hindi niya hinawakan.

Matalinong babae. Huli na, pero matalino.

Tinakpan ko ng isang kamay ang asul na shell.

“Bakit?”

“Wala kang karapatang mag-record ng private conversations.”

Lumabas si Bryan sa likod niya.

Takot na takot ang mukha niya.

Dapat nanahimik na lang siya.

Pero bigla niyang sinabi, “Hindi naman niya tayo maririnig sa lakas ng bingo machine.”

Tumahimik ang hall.

Ngumiti ako.

“Oh, Bryan.”

Na-realize niya ang sinabi niya.

Humarap si Jenna sa kanya.

“Shut up.”

“Sabi mo—”

“Shut. Up.”

Tumingin ako kay Elias.

“Anak.”

Hawak na niya ang phone ko.

Nakatayo si Mang Tony sa tabi ng videoke controls na parang lalaking naghihintay sa moment niya sa history.

“I-connect mo ako,” sabi ko.

Sumugod si Jenna patungo sa mesa.

Diretsong iniharang ni Perly sa pagitan namin ang walker niya.

“Hoy.”

Tumigil si Jenna.

Itinaas ni Perly ang baba niya.

“Hinawakan mo na ang isang matanda ngayong gabi. Subukan mo ang isa pa.”

Tinanggal ni Mang Tony ang microphone niya sa saksakan.

Ikinonekta ni Elias ang phone ko.

At ang maliit na asul na device na kinutya ni Jenna ang biglang nagkaroon ng pinakamalakas na boses sa room.

PART 3: Ang Tumugtog sa Videoke

Lumabas sa mga speaker ang mismong boses ni Jenna.

Malinaw. Malamig.

“I-report mo ang four.”

Tapos si Bryan:

“Four thousand?”

Tapos si Jenna:

“Yes. Ipasok mo ang other six sa Vista Event Consulting.”

Tapos si Bryan ulit:

“Napansin na ni Nenita last time.”

At si Jenna, tumatawa:

“Napapansin ng matandang iyon ang lahat hanggang ipaalala mong hindi siya nakakarinig.”

Nagbago ang room.

Naramdaman ko.

Ang mga nalilito kanina, nagalit.

Ang mga nagduda sa akin, napahiya.

Inabot ni Perly ang kamay ko at pinisil iyon.

Humarap si Jenna sa lahat.

“Manipulated ’yan!”

“Fine,” sabi ko. “Kung gano’n, ipaliwanag mo kung bakit nagbukas ka ng ten-thousand-dollar check at sinabi mo kay Bryan na four lang ang i-report.”

Tumayo si Dr. Rose at itinaas ang donation record mula sa board chair.

Nandoon ang amount: ten thousand dollars.

Tumingin si Jenna kay Bryan.

Tumingin si Bryan sa sahig.

Tapos bumigay siya.

“Idea niya ito.”

Biglang napaharap sa kanya si Jenna.

“Duwag ka.”

“Ikaw ang nagsabi kung ano ang itatago!”

“Tumigil ka sa pagsasalita.”

“Ikaw ang gumawa ng fake company!”

“Bryan!”

“At ikaw ang unang kumuha sa donations!”

Sumabog ang hall.

Nagsisigawan ang mga tao.

Paulit-ulit na sinasabi ni Perly ang “Ay, nako,” na parang dasal para sa katangahan ng ibang tao.

Hindi sinasadyang magpatugtog si Mang Tony ng disco track.

Sinubukan ni Jenna na makarating sa exit.

Doon sabay-sabay tumayo ang Friday exercise group gamit ang walkers nila dahil akala nila, cue nila ang music.

Walang nagplano.

Hindi na kailangan.

Humakbang pakaliwa si Jenna.

Tatlong walker ang gumulong pakaliwa.

Humakbang siya pakanan.

Gumalaw din pakanan si Perly, suot pa rin ang purple hat.

“Excuse me!”

“Exercise time,” sabi ni Perly.

“Move!”

“Sabi ng doctor, kailangan kong gumalaw.”

Mukhang sisigaw na si Jenna.

Tapos tumayo mula sa bingo table sa bandang likod ang isang babaeng naka-navy cardigan.

Nakausap ko na siya noong nakaraang linggo.

Marisol Vega ang pangalan niya.

Chair siya ng board ng Golden Vista.

Siya ang nag-verify sa ten-thousand-dollar donation bago dinala ni Perly sa kabilang side ng room ang sealed envelope.

Gumuho ang mukha ni Jenna.

Buong gabing tahimik na nakaupo sa bandang likod si Marisol, pinanonood ang lahat.

Diretso siyang lumakad kay Bryan at iniabot ang kamay.

“Ang cash box.”

Ibinigay niya iyon.

“Ang office keys.”

Ibinigay din niya ang mga iyon.

Itinuro ako ni Jenna.

“Sinet-up niya ako!”

Naunang sumagot si Perly.

“Yes.”

Napatingin sa kanya ang lahat.

Nagkibit-balikat si Perly.

“Ano? Ganoon nga ang ginawa natin.”

Pati si Marisol, natawa.

Tumayo ako at humarap kay Jenna. Nangangatog ang mga tuhod ko, pero hindi ang boses ko.

“Binigyan ka namin ng isang honest donation.”

Itinuro ko ang donation record sa kamay ni Dr. Rose.

“Ikaw naman ang kusang nagnakaw nito.”

’Yon ang sandaling tuluyan niyang nawala ang suporta ng lahat.

Hindi later. Hindi sa audit. Hindi sa office kasama ang lawyers.

Doon mismo.

Tinalikuran siya ng residents na nagtiwala sa kanya.

Pinatay ni Mang Tony ang music.

Itinulak ni Tita Baby ang snack cart palampas kay Jenna nang hindi man lang siya inalok.

Seryoso iyon.

Sinabi ni Marisol kina Jenna at Bryan na suspended sila effective immediately.

Lumapit ang dalawang investigator na tahimik na nakaupo sa likod.

Mukhang relieved si Bryan. Galit na galit si Jenna.

Never pa akong natuwa nang ganito na maliitin ako.

Yumuko si Perly sa akin.

“Alam mo kung ano ang pinakamagandang part?”

“Ano?”

“Hinawakan niya ang hearing aid mo na parang tanga ka.”

“Yes.”

“Tapos hearing aid mo ang nagtanggal sa kanya sa trabaho.”

Sobrang tawa ko, napaupo ako.

Nalaman sa investigation na mahigit isang taon na silang nagnanakaw sa Golden Vista.

Pareho silang tinanggal sa trabaho at kinasuhan, at naibalik ang nawawalang pera ng residents.

Makalipas ang ilang buwan, dumating din sa wakas ang bagong shuttle.

Walang ceremony na makakapagpasaya sa amin gaya ng makita si Perly na gumulong sa lift nang walang sumisipa sa pinto.

Ilang araw na pinagtalunan ng residents kung ano ang ipapangalan dito.

Gusto ni Mang Tony ng grand.

Gusto ni Elias ng heroic.

Gusto ni Perly ng bagay na makakainis kay Jenna kung mabalitaan niya.

Iminungkahi ko ang “The Extra Battery.”

Nanalo iyon.

Sa first trip, pumunta kami sa Filipino market.

Bumili si Perly ng bangus, mangga, at—kahit pinigilan naming lahat—isa na namang purple hat.

Pagbalik namin, naghihintay sa akin si Elias.

May iniabot siyang maliit na velvet box.

Sa loob, may asul na hearing-aid case.

May gold letters sa ibabaw:

NENITA ALVAREZ — INVESTIGATIONS

Tiningnan ko siya.

“Too dramatic.”

Nagkrus siya ng braso.

“Pinatugtog mo sa videoke machine ang sarili mong evidence.”

“Necessary.”

“Bumuo ka ng senior sting operation.”

“Community service.”

“Pati operation, pinangalanan mo.”

“Operation Extra Battery.”

Sumilip si Perly sa balikat ko.

“Bagay sa ’yo.”

Inilagay ko ang case sa purse ko.

Nagvo-volunteer pa rin ako sa Golden Vista.

Sa may harap pa rin umuupo si Perly tuwing bingo.

Lagi pa ring ready ang videoke machine ni Mang Tony para sa emergencies na wala pang opisyal na definition.

At kapag may tumitingin sa maliit na asul na device sa likod ng tainga ko at iniisip na mas madali akong lokohin dahil doon, hinahayaan ko sila.

Kailangan ng bawat superhero ang advantage niya.

Ang sa akin, rechargeable ang batteries.