PART 1: Bakit Gusto ni Baby ng Ebidensiya

Gusto kong linawin agad na walang nag-set up sa akin.

Ako ang nagsinungaling.

Sa sarili kong kitchen table.

May mga saksi pa.

Tuesday mahjong noon, tatlong linggo bago ang seventy-second birthday ko, at katatapos lang ni Baby Fontanilla sa isa na namang kuwento tungkol sa anak niyang si Nolan.

“In-upgrade na naman ako ni Nolan,” sabi niya habang inaayos ang tiles niya. “First class papuntang Maui. Sabi niya, ‘Ma, deserve ng mga tuhod mo ang mas maganda.’”

Sa loob ng anim na taon, mukhang ipinapasyal ni Nolan si Baby sa buong America na parang bumibisitang reyna.

Nagpapadala ng bulaklak si Nolan.

Nagbu-book ng suites si Nolan.

May kakilala si Nolan sa bawat airline.

Mabuting anak din naman ang anak kong si Rommel.

Minsan, naalala ni Rommel ang birthday ko nang dalawang araw na ang lumipas at nag-text siya ng litrato ng chocolate cake na nakita niya sa Safeway.

Kaya ngumiti ako sa kabilang panig ng mahjong table at narinig ko ang sarili kong nagsabing, “Ipapalipad ako ni Rommel sa Vegas para sa birthday ko.”

Tumigil sa pagnguya si Ludy.

Sabi ni Pacing, “Ay!”

Dapat tumigil na ako.

Pero dinagdagan ko pa ng, “First class.”

Natigilan ang kamay ni Baby sa ibabaw ng tiles.

“Sa Bellagio,” sabi ko.

Diyos ko.

Bakit hindi ko na rin sinabing sasalubungin ako ng Santo Papa sa baggage claim?

Sa loob ng labing-isang napakagandang segundo, hanga silang lahat.

Tapos nagtanong si Baby. “Anong airline?”

“Iyong kulay blue.”

Umubo si Pacing sa kamay niya.

Naningkit ang mga mata ni Baby.

“Magpadala ka ng pictures, Neneng.”

“Of course.”

“Pati iyong seat.”

“Obviously.”

“At iyong room. At iyong lounge.”

Ngumiti siya.

Hindi mabait na ngiti.

Kilala ko ang ngiting iyon. Natatalo ako ng pera sa mahjong dahil sa ngiting iyon mula pa noong presidente si Clinton.

Nang gabing iyon, nag-book ako ng sariling biyahe papuntang Las Vegas.

Spirit Airlines. Seat 31E. Gitna.

Hindi Bellagio ang hotel.

Sandcastle Inn iyon, forty-one dollars kada gabi, apat na milya mula sa Strip, at halatang kuha noong mas magandang siglo ang mga litrato.

Nilagay ko ang lahat sa bagong credit card dahil mahal ang mapahiya.

Tapos nagsimula akong mag-research.

Pinag-aralan ko online ang mga first-class seat.

Pinag-aralan ko ang Bellagio lobby.

Gumawa ako ng pekeng itinerary sa likod ng church bulletin.

Thursday: spa.

Friday: show.

Saturday: birthday buffet, iyong mamahaling may crab.

Bumili pa ako ng travel-size hand lotion dahil napagdesisyunan kong naglo-lotion sa ere ang mga babaeng naka-first class.

Noong umaga ng flight ko, hinatid ako ng kapitbahay kong si Roy sa SFO nang alas-kuwatro y medya.

“Nasaan si Rommel?” tanong niya.

“Doon na kami magkikita.”

Isa na namang kasinungalingan.

Nagpaparami na sila.

Sa eroplano, nagsiksik ako sa 31E sa pagitan ng lalaking may gitara at babaeng nakatulog bago pa ang takeoff at nanatiling tulog na parang desidido siyang hindi na magising.

Suot ko ang neck pillow ko.

Suot ko ang magaganda kong hikaw.

Medyo amoy mamahalin akong hand lotion.

Dalawampung minuto bago lumapag, tumayo ako at naglakad papunta sa harap.

Tahimik ang mga first-class seat dahil tulog ang lahat ng naroon.

Perfect.

Tumayo ako sa aisle, itinagilid ang phone ko, at kumuha ng pitong selfie na nasa likod ko ang malalaking seat.

May lumapit na flight attendant.

“Ma’am, kailangan n'yo pong bumalik sa seat ninyo.”

“Hinahanap ko ang anak ko.”

“Nasa flight po ba ang anak ninyo?”

Tumingin ako sa paligid.

“Palipat-lipat siya.”

Tinitigan ako ng flight attendant.

Sumigaw ang lalaking may gitara mula limang row sa likod, “Kaya mo iyan, Tita!”

Inihatid ako pabalik sa 31E.

Pero maganda ang dalawang litrato.

Mula sa airport bathroom, ipinadala ko sa mahjong group ang pinakamaganda.

FIRST CLASS!!! SARAP!!!

Nagpadala ng hearts si Ludy.

Nagpadala ng champagne emojis si Pacing.

Agad sumagot si Baby.

Anong seat number?

Tinitigan ko ang message.

Tapos may dumating pang isa.

At ipakita mo iyong towel ng hotel.

Towel?

Sinong humihingi ng towel?

Doon ko sana napagtantong may kakaiba kay Baby Fontanilla.

Pero sa halip, nagdesisyon akong gusto niya akong sirain.

At nagdesisyon akong mas gugustuhin ko pang mamatay sa Nevada kaysa hayaan siya.

PART 2: Ang Ibinunyag ng Towel

Walang castle sa Sandcastle Inn.

Wala rin itong pool.

May bitak-bitak na semento sa likod ng chain-link fence at karatulang may nakasulat na POOL CLOSED.

Room 214 ang kuwarto ko. Umuubo ang air conditioner kada sampung minuto na parang matandang lalaking ayaw uminom ng gamot.

May tandang din sa kung saan.

Las Vegas ito.

Hindi dapat may tandang dito.

Noong unang gabi, kinain ng vending machine ang dollar ko. Sinampal ko iyon, wala akong nakuha, tapos sinipa ko gamit ang kanan kong paa.

May maliit at nakakatakot na tunog na pop mula sa hinlalaki ko sa paa.

“Ay, put—”

Pinahinto ko ang sarili ko dahil patay na ang nanay ko, pero takot pa rin ako sa kanya.

Pilay akong naglakad sa natitirang bahagi ng biyahe.

Tandaan n'yo ang pagkapilay ko.

Kinabukasan, nagsimulang mag-text si Baby.

Nasaan ang breakfast?

Pool picture!

Neneng nasaan ang robe mo hahaha

Sobra na siyang nag-e-enjoy.

Kaya isinuot ko ang maganda kong blue blouse, inayos ang lipstick, at kumuha ng isang Sandcastle Inn towel mula sa bathroom.

May towel ang isang babae sa tabi ng luxury pool. Iyon ang picture.

Kapag walang towel, babae ka lang na naka-blouse at nakatayo malapit sa tubig.

Dalawang bus ang sinakyan ko papuntang Bellagio.

Sa pool entrance, palihim akong sumunod sa isang pamilyang may anim na anak. Mga ninety seconds lang ako sa loob bago lumapit ang isang batang employee.

“Room number, ma’am?”

“Two fourteen.”

Tiningnan niya ang tablet niya.

“Wala po kaming 214.”

“Doon sa pinanggalingan ko, meron.”

Tapos binuklat ko ang towel ko.

Diyos ko.

Naka-print sa gitna ang SANDCASTLE INN sa naglalakihang asul na letra.

Tinupi ko iyon nang sobrang bilis, muntik ko nang maipit ang kamay ko sa loob.

Tiningnan ng employee ang towel.

Tiningnan ko ang employee.

Tapos marangal akong nagpilay palayo.

Nakuha ko pa rin ang litrato.

Sa bawat picture, hawak ko sa tapat ng tiyan ang nakatuping towel gamit ang dalawang kamay na parang kaabot lang sa akin ng pulis ng ebidensiya.

Wala pang thirty seconds, sumagot na si Baby.

Bakit ganyan ang hawak mo sa towel?

“Bwisit,” sabi ko sa phone ko.

Thursday afternoon, kumuha ako ng mga picture sa lobby sa ilalim ng glass flowers. Labing-isang litrato ang kinuha ng isang babae habang paulit-ulit na sinasabing, “One more!” na parang namuhunan siya sa panloloko ko.

Thursday evening, pinanood ko ang fountains mula sa sidewalk. Totoo ang bahaging iyon.

Tumugtog ang music. Umangat ang tubig. Kumirot ang daliri ko sa paa.

Sa loob ng isang minuto, nakalimutan kong nagsisinungaling ako.

Tapos nag-text si Baby:

Ipakita mo ang room!!

Bumalik ako sa Sandcastle Inn.

Friday ang mamahaling crab buffet sa peke kong itinerary.

Sa totoong buhay, Friday ang twelve-dollar buffet sa Fremont Street.

Walang crab.

May shrimp.

Inayos ko ang anim na shrimp sa plato, ni-crop ko nang sobrang dikit ang picture, at ipinadala sa group.

Sumagot si Ludy:

OMG IYONG CRAB PLACE!!!

Sinulat ko ang SOBRANG SARAP at ibinaligtad ang phone ko sa mesa.

Tapos kinain ko ang twelve-dollar shrimp na parang kriminal.

Saturday morning ang birthday ko.

Seventy-two.

Nagising akong mag-isa habang umuubo ang air conditioner at tumitilaok ang tandang sa kung saan sa likod ng motel.

Nag-buzz ang phone ko.

Si Baby.

Neneng. Parehong blouse Thursday at Friday.

Binalikan ko ang mga picture ko. Blue blouse sa pool. Blue blouse sa lobby. Blue blouse sa tabi ng anim na mapanlinlang na shrimp.

Apat ang blouse na dinala ko. Paulit-ulit kong suot iyon dahil mukha nitong mas maliit ang mga braso ko.

May dumating pang message.

May dalawang blouse ang mayayaman.

Sobra na iyon.

Tinawagan ko siya.

“Ano ba ang problema mo?”

Tumawa si Baby. “Wala.”

“Iniinspeksiyon mo ang vacation ko na parang immigration.”

“Interesado ako.”

“Sa manggas ko?”

“Grabe, Neneng. Relax.”

“Hindi. Tinanong mo ang seat ko. Tinanong mo ang towel. Ngayon, binibilang mo ang mga blouse ko.”

Tumahimik siya.

Tapos sinabi niya, “Siguraduhin mo lang na walang makikitang pangalan ng hotel.”

Natigilan ako. “Ano?”

“Wala.”

“Baby.”

“Ay, kailangan ko nang umalis.”

Ibinaba niya ang tawag. Tinitigan ko ang phone ko. Kakaiba iyon.

Pero masyado akong galit para imbestigahan ang kakaiba.

Isinuot ko ang green blouse.

Inimpake ko ang towel.

Sumakay ulit ako ng bus papuntang Bellagio.

Kailangan ko ng isang litrato na hindi makukuwestiyon ni Baby Fontanilla. Isang magandang picture na mukha akong mayaman.

Alas-kuwatro beinte, habang pilay akong naglalakad sa lobby, may nakita akong brass luggage cart sa tabi ng pillar.

Matangkad at makintab iyon, may carpet sa ilalim at rail sa itaas.

Perfect.

Mukhang hotel guest ang isang babaeng nakatayo sa tabi ng luggage cart.

Mukhang may bagahe siyang sobrang importante para ilapag sa sahig kapag nakatayo siya sa ibabaw nito.

Iniabot ko ang phone ko sa isang batang turista.

“Puwede mo ba akong kunan ng isang picture?”

“Sure.”

Tumapak ako sa cart gamit ang masakit kong paa. Sumigaw ang daliri ko, kaya tumalon ako nang kaunti para maisampa ang isa pang paa.

Gumalaw ang cart. Kaunti lang.

Ibinaba ng turista ang phone ko. “Ma’am?”

Hinawakan ko ang brass rail. Patuloy na gumulong ang cart, diretso sa mga pinto ng lobby.

At sa labas, nagsimula ang music ng fountain.

PART 3: Sino ang Nasa Fountain

Kailangang maintindihan ng lahat na hindi ako lumilipad sa loob ng Bellagio.

Kasingbagal lang ng naglalakad ang cart.

Mas masahol iyon.

Kalmado itong gumulong patawid sa lobby habang nakatayo ako roon, mahigpit ang hawak sa rail at hindi makatalon dahil sa walang kuwentang daliri ko sa paa.

“Ma’am!” sigaw ng kung sino.

“ALAM KO!”

Dumulas palabas ng tote bag ko ang Sandcastle towel at bumuklat sa likod ko.

SANDCASTLE INN.

Asul na mga letra.

Kumakaway na ngayon sa balikat ko ang buong kalagayan ng pera ko.

Nagsimulang tumakbo papunta sa akin ang isang hotel employee.

Nadaanan ko ang isang lalaking may dalawang maliliit na aso.

Iniwasan ko siya.

Gusto kong mabigyan ng credit para roon.

Tapos lumabas ang cart sa mga bukas na pinto ng lobby at lalo pang dumulas ang sidewalk.

“Oh, Diyos ko.”

Nagsisimula na ang fountain show.

Daan-daang turista ang nakatayo sa rail, nakataas ang mga phone.

Nakatutok sa tubig ang bawat camera.

Sa kasamaang-palad, nasa pagitan na nila ako at ang tubig.

Diretsong gumulong ang cart papunta sa railing.

Sinubukan kong bumaba. Ayaw ng daliri ko. Sinubukan kong lumiko. Ayaw ng cart.

Dumating ang railing.

Huminto ang cart.

Ako, hindi.

Lumagpas ako sa rail at bumagsak nang nakatihaya sa mababaw na fountain, nakatakip sa mukha ko ang Sandcastle towel.

Napakalamig ng tubig.

Walang nagsasabi sa iyo niyan.

Bumangon ako habang dumadagundong ang mga violin sa speakers at nagsisigawan, nagtatawanan, at kinukunan ako ng mga tao.

Dumulas ang towel sa kandungan ko.

Nakaharap sa Las Vegas Strip ang SANDCASTLE INN.

Tapos may narinig akong isang boses sa ibabaw ng lahat.

“NENENG?!”

Kilala ko ang boses na iyon.

Labinsiyam na taon ng Tuesday mahjong. Labinsiyam na taon ng tsismis. Labinsiyam na taon ng pagkukuwento ni Baby Fontanilla ng Nolan this at Nolan that.

Tumingala ako.

Nakatayo si Baby sa railing.

May phone sa isang kamay at visor sa ulo na may nakasulat na LAS VEGAS.

“BABY?!”

Nagbago ang mukha niya.

Tapos umakyat siya sa mababang harang at lumusong sa fountain suot ang maganda niyang pantalon.

“Ano ba ang ginagawa mo?” sigaw niya habang hinahawakan ang braso ko.

“Ikaw, ano ang ginagawa MO rito?”

“Tinutulungan kita!”

“Dapat nasa bahay ka!”

“Ikaw rin!”

Nakatayo kaming basang-basa habang sumasabog ang fountains sa likod namin.

Naghanap ako sa paligid kay Nolan.

Walang Nolan.

Walang anak na naghihintay dala ang susi sa suite.

Si Baby lang, isang mumurahing tote bag, at plastic sleeve ng bus ticket na nakasabit sa pulsuhan niya.

Tinitigan ko iyon. Nakita niyang nakatitig ako, at bumagsak ang mga balikat niya.

“Oh,” sabi niya.

Itinuro ko ang sleeve.

“Nag-bus ka?”

“Ay, Neneng.”

“Baby.”

Pumikit siya.

“Fifteen hours.”

Nagsimula akong tumawa. Hindi ko napigilan.

“Tinanong mo ang seat number ko!”

“Dahil alam ko kung ano ang hitsura ng pekeng airplane picture!”

“Tinanong mo ang towel!”

“Dahil noong nakaraang taon, may nakasulat na Emy’s Guest House sa akin!”

Lalo akong tumawa. Sinabuyan ako ni Baby.

“Tama na! Nakakahiya!”

“Nasaan si Nolan?”

Nawala ang biro nang isang segundo.

Umiwas ng tingin si Baby.

“Hindi niya ako dinadala kahit saan,” sabi niya. “Kay Emy ako tumutuloy sa Henderson.”

“Paano iyong Maui?”

“Lumang picture ng pinsan ko.”

“Iyong suite?”

“Lobby.”

“Iyong flowers?”

“Ako ang bumili.”

“Baby!”

“Ano ba? Nasa fountain ka suot ang towel ng motel. Huwag mo akong husgahan.”

Wala akong panlaban doon.

Tapos mas mahina niyang sinabi, “Lahat nagkukuwento tungkol sa mga anak nila. Napagod na akong walang maikuwento.”

Tiningnan ko siya. Ayun na. Ang buong walang kuwentang dahilan.

“Nakalimutan ng anak ko ang birthday ko last year,” sabi ko.

“Nakalimutan ni Nolan ang Mother’s Day.”

“Pinadalhan ako ni Rommel ng litrato ng Safeway cake.”

“Thumbs-up ang ipinadala ni Nolan sa akin.”

Nagtinginan kami. Tapos pareho ulit kaming tumawa.

May security man na dumating sa gilid ng fountain.

“Ladies, puwede ba namin kayong iahon diyan?”

Pinunasan ni Baby ang mga mata niya. “Yes, please.”

Itinuro ko ang tubig.

“Puwede bang kunin ng kung sino ang towel ko?”

Sumigaw si Baby, “IWAN MO NA!”

Nang bigyan kami ng security ng dalawang totoong hotel towel, walang tigil na ang pag-vibrate ng phone ko.

May nag-post ng luggage-cart video.

Tapos tumawag si Rommel.

“Ma, bakit nasa Las Vegas ka?”

“Birthday ko.”

Tahimik. Tapos, “Ngayon?”

Tinakpan ni Baby ang bibig niya. “Yes, anak. Ngayon.”

Isa pang katahimikan. Masakit ang isang ito.

Tapos sabi ni Rommel, “Ma, huwag kang umalis bukas. Pupunta ako.”

Kinabukasan, may kumatok sa room 214.

Binuksan ko ang pinto.

Nakatayo roon si Rommel, hawak ang Safeway cake.

May asul na icing sa ibabaw:

FIRST CLASS TO ME, MA

Tinitigan ko iyon.

“Nagbayad ka para sa sentence na ito?”

“Tumulong iyong bakery lady.”

“Dapat siyang arestuhin.”

Tapos niyakap ko siya hanggang tumagilid ang cake.

Kinuha ni Baby ang purse niya. “Bibigyan ko kayo ng family time.”

Tiningnan siya ni Rommel.

“Tita Baby, saan kayo pupunta?”

“Kay Emy.”

“Hindi. Umupo kayo. Marami akong dalang cake.”

Napakurap siya.

Hinila ko ang isang upuan.

“Lumusong ka sa fountain para sa akin. Umupo ka.”

Kaya umupo si Baby.

Safeway cake ang almusal namin sa forty-one-dollar motel habang sumisigaw ang tandang sa labas.

Tapos naglagay si Rommel ng dalawang boarding pass sa mesa.

First class.

Para sa amin ni Baby.

Kinuha ni Baby ang sa kanya gamit ang dalawang kamay.

“Totoo?”

Tumawa si Rommel. “Totoo.”

Tumingin siya sa akin. “Picture?”

“Hindi.”

Naghintay siya. Napabuntong-hininga ako. “Fine. Isa lang.”

Nagkaroon ng bagong rule ang Tuesday mahjong pag-uwi namin.

Idinikit iyon ni Pacing sa pader ng kusina ko.

BAWAL ANG SON OLYMPICS.

Binasa iyon ni Baby at sumimangot. “Targeted harassment ito.”

Namigay ako ng tiles. “Good.”