PART 1: Nang Nagsimulang Maglakad ang Hapunan

Ang baboy na kakainin sana namin sa debut ko ay naglakad papasok sa ballroom na suot ang isang itim na bow tie.

Hindi iyon ang orihinal na plano ni Tito Boyet.

Dumating ang orihinal niyang plano sa loob ng isang karton ng gulay, 11 buwan bago ang ika-18 kaarawan ko.

Gumagawa ako ng homework sa mesa sa kusina namin sa San Jose nang makarinig ako ng pag-iyik mula sa likod-bahay.

Tumakbo ako palabas at nadatnan si Tito na nakaluhod sa tabi ng isang kulay-rosas na biik na hindi mas malaki sa rice cooker namin.

“Janelle,” buong pagmamalaki niyang sabi, “kilalanin mo ang magiging pinakamasarap na lechon sa kasaysayan ng pamilya natin.”

Tumingala sa akin ang biik at bumahing.

Napangalanan na siya ni Tito na Chicharon.

Lumabas si Mama sa pinto sa likod, minsan siyang tumingin, at idiniin ang dalawang kamay sa noo niya.

“Boyet, kasinlaki lang ng panyo ang bakuran natin.”

“Pansamantala lang siya.”

“Binigyan mo siya ng pangalan.”

“Para alam natin ang itatawag sa kanya hanggang lutuin natin siya.”

Tinitigan ni Mama ang nakababatang kapatid niya.

Gumanti ng tingin si Tito.

Nginuya ni Chicharon ang sintas ng sneaker ni Tito.

Ang debut ko ang magiging pinakamalaking handaan ng pamilya namin mula nang lumipat kami sa California.

Nag-iipon si Mama para sa venue.

Nagpa-practice ang mga pinsan ko para sa sayaw ng 18 roses.

Isa-isang tinatahi ni Lola Remy ang maliliit na perlas sa gown ko.

At itinalaga ni Tito ang sarili niya bilang chairman ng pagkain.

Sabi niya, patutunayan ng isang buong lechon na walang ordinaryong bagay na nararapat sa nag-iisa niyang pamangkin.

Noong una, itinuring niya si Chicharon na isang proyekto.

Maingat niyang sinusukat ang pagkain nito at itinatala ang timbang sa isang maliit na notebook.

Tuwing Linggo, inaanunsiyo niya kung ilang pound pa ang kailangang idagdag sa timbang ng baboy.

Tapos isang hapon, umuwi ako at nakita si Tito na inilalakad si Chicharon sa paligid ng block gamit ang pulang leash.

Nakaasul na harness si Chicharon.

May hawak na mga plastik na supot si Tito sa isang kamay at kumakaway sa mga dumaraang kotse gamit ang kabila.

“Akala ko alagang hayop sa bukid siya,” sabi ko.

“Nakakagutom ang ehersisyo,” sagot ni Tito.

Pagkaraan ng dalawang linggo, marunong nang umupo si Chicharon kapag inuutusan.

“Napapaganda ng disiplina ang karne,” sabi ni Tito.

Sumunod, tinuruan niya itong umikot.

“Para pantay ang mga muscle.”

Gabi-gabi niyang kinakamot si Chicharon sa likod ng mga tainga.

“Tinitingnan ko ang taba.”

Pagsapit ng Thanksgiving, natutulog na si Chicharon sa dog bed sa loob ng kuwarto ni Tito.

“Masyadong malamig sa labas,” sabi ni Tito.

62 degrees sa San Jose.

Noong Pasko, sinuotan siya ni Tito ng Santa hat at ipina-pose sa tabi ng Christmas tree namin.

47 litrato ang kinuha niya.

Sa pinakamaganda, nakapatong ang mga paa sa harap ni Chicharon sa kandungan ni Tito habang nakangiti sa kanya si Tito na parang proud na ama.

Tinanong ko kung balak din ba niyang pahiran ng sarsa ang Santa hat.

Biglang naging napakaabala ni Tito sa pagtingin sa cellphone niya.

Ang cellphone na iyon ang simula ng tunay naming problema.

Gumawa ang pinsan kong si Kaye ng Instagram account na ChicharonTheLechon.

Ang unang post ay, “Nag-e-enjoy sa Pasko. Huling Pasko ko raw.”

Pagsapit ng New Year's Day, mayroon na itong 8,000 follower.

Gustong-gusto ng mga tao ang video ni Chicharon na nagpapatunog ng bell para humingi ng meryenda.

Gustong-gusto nila siyang makita habang nagtatampisaw sa plastik na kiddie pool.

Pinakagusto nila si Tito sa likod ng camera na nagsasabing, “Huwag kayong ma-attach. Pagkain siya.”

Nagsimulang huminto ang mga kapitbahay sa labas ng bakod namin.

Nagdala ng mga hiwa ng mansanas ang mga bata.

May isang babaeng nag-drive pa mula Fremont para lang magpalitrato kasama siya.

Nagreklamo si Tito tungkol sa atensiyong nakukuha nito habang sinusuklay si Chicharon tuwing umaga.

“Napakayabang na ng baboy na ito,” sabi niya.

Tapos umorder siya ng custom na brush na may pangalang Chicharon na sinunog sa hawakan.

Alam ng lahat ang totoo.

Mas gugustuhin pa ni Tito na siya mismo ang umakyat sa litsunan.

Pero sa tuwing may magsasabi noon, nao-offend siya.

“Pinatataba ko siya,” giit niya.

Tatlong buwan bago ang debut ko, dumating ang isang kulay-cream na sobre mula sa homeowners' association.

Dalawang beses iyong binasa ni Mama, saka iniabot na parang mabaho iyon.

May nagreklamo tungkol sa isang farm animal na walang pahintulot.

May 14 na araw kami para alisin si Chicharon.

Kinuha ni Tito ang sulat mula sa kanya.

Biglang nanigas ang mukha niya.

Tapos may kumatok sa pinto namin.

Nang buksan ko iyon, may anim na batang kapitbahay na nakatayo sa porch, hawak ang mga gawang-kamay na karatula.

ILIGTAS SI CHICHARON, sabi ng isa.

IMBITAHIN SIYA SA DEBUT, sabi naman ng isa pa.

Sa likuran nila, bumulong si Tito, “Huwag ninyong sabihin sa kanila kung ano ang ibig sabihin ng lechon.”

Pero nanginig ang boses niya nang sabihin iyon.

PART 2: Ang Itinatago ni Tito

Dahil sa reklamo, naging celebrity si Chicharon.

Ipinost ni Kaye ang sulat na tinakpan ang address namin.

Bago maghapunan, 12,000 tao na ang nag-share niyon.

Binuo ng mga batang kapitbahay ang Chicharon Protection Club.

Gumawa sila ng magkakaparehong kulay-rosas na shirt.

May nagbigay kay Chicharon ng maliit na gintong korona.

Walang pakialam si Mama sa mga follower o korona.

Ang mahalaga sa kanya, puwede kaming multahan araw-araw ng HOA.

“Boyet, kailangan natin ng totoong plano,” sabi niya.

“May plano ako.”

“Ililipat siya sa farm?”

“Tataasan ang bakod.”

Pumikit si Mama.

Akala ko magdarasal siya para humaba ang pasensiya niya o gagamitin bilang sandata ang serving spoon.

Sa halip, humarap siya sa akin.

“Debut mo ito. Ano ang gusto mo?”

Mas masakit ang tanong na iyon kaysa inaasahan ko.

Mahal ko si Chicharon.

Pero mahal ko rin si Tito.

At alam kong halos kasinghalaga sa kanya ang party na ito gaya ng halaga nito sa akin.

Kumuha siya ng mga dagdag na weekend shift sa auto shop para makatulong sa bayad.

Pinakintab niya ang lumang cake knife ng pamilya hanggang kuminang iyon.

Nag-practice siya sa father-daughter dance kasama ko dahil nagtatrabaho ang papa ko sa cargo ship at hindi makakauwi sa tamang oras.

Sa tuwing nag-aalala akong sobrang mahal o sobrang abala ang debut ko, iisa ang sinasabi ni Tito.

“Minsan ka lang mag-18, anak. Pagandahin natin.”

Kaya sinabi kong humanap kami ng maayos na tahanan para kay Chicharon.

“May tahanan siya,” sabi ni Tito. “Hanggang sa debut.”

“At pagkatapos?” tanong ni Kaye.

“Pagkatapos, lechon na siya.”

Ipininatong ni Chicharon ang ulo niya sa tuhod ni Tito.

Palihim siyang pinakain ni Tito ng kalahating saging sa ilalim ng mesa.

Binigyan kami ng HOA ng extension matapos mag-alok ang isang kapitbahay na tumulong mag-file ng papeles para sa livestock exemption.

Nagkaroon kami ng dagdag na oras dahil doon.

Pero wala iyong nalutas.

Samantala, naipadala na ang mga imbitasyon sa debut ko.

May isang bumalik sa koreo.

May nagsulat ng CHICHARON sa linya para sa pangalan at nilagyan ng tsek ang kahon sa tabi ng “Malugod na dadalo.”

Itinago iyon ni Tito sa ibabaw ng dresser niya.

Gabi bago ang party ko nang madiskubre ko iyon.

Nagpa-practice kami sa sayaw ng 18 roses sa likod-bahay dahil may dagdag na bayad ang venue para sa rehearsal time.

Naka-medyas ang mga pinsan ko para hindi masira ang sapatos nila.

Nakaupo si Lola sa ilalim ng patio umbrella at nagbibigay ng mga utos.

Nasa folding table ang practice cake sa tabi ng mga tray ng pancit na ginawa ni Mama para sa lahat.

Dapat ay nakakulong si Chicharon sa likod ng side gate.

Tapos nagsimula ang tugtog.

Lumapit ang unang pinsan ko dala ang rosas niya.

May narinig kaming malakas na lagutok sa likuran.

Bumukas nang malakas ang gate.

Rumagasa si Chicharon papasok sa bakuran na may tatlong sirang tabla ng bakod na nakasabit sa harness niya.

Nagsigawan ang lahat.

Diretso siyang tumakbo sa hanay ng mga lalaki.

Napatumba niya si Pinsan Anton sa lawn chair.

Nasagi niya ang mesa ng cake.

Dumausdos patagilid ang practice cake, umikot minsan sa ere, at bumagsak nang pabaligtad sa mga sapatos ni Mama.

Tapos ipinatong ni Chicharon ang dalawang maputik na paa sa harap sa palda ng mapusyaw na asul kong rehearsal dress.

Tumahimik ang buong bakuran.

Tiningnan ko ang damit ko.

Tiningnan ko ang cake.

Tiningnan ko si Anton, na nakasiksik pa rin sa loob ng lawn chair.

Parang gumuho sa isang maputik na segundo ang ilang buwan naming pagpaplano.

“Tito!” sigaw ko.

Tumakbo siya papunta sa amin at natigilan nang makita ang lahat.

Nangulubot ang mukha niya.

Hindi dahil galit siya.

Wasak ang puso niya.

Hinawakan niya ang harness ni Chicharon at yumuko.

“Pasensiya na, Janelle.”

Pumatak ang mga luha niya sa likod ng baboy.

Hindi ko pa nakitang umiyak si Tito.

Kahit noong mamatay si Lolo noong nakaraang taon.

Siya ang nag-asikaso sa mga tawag mula sa ospital, mga bulaklak sa burol, at bawat kamag-anak na nangailangan ng tulong.

Hindi niya kailanman hinayaang maupo nang matagal ang sarili para tuluyang bumigay.

Ngayon, umiiyak siya sa maputik naming bakuran, nakapatong ang isang kamay sa baboy.

“Sinubukan kong humanap ng lugar para sa kanya,” sabi niya. “Tatlong farm. Dalawang rescue. Pinuntahan ko silang lahat.”

Tinitigan siya ni Mama.

“Hindi mo sinabi sa amin.”

“Ano'ng sasabihin ko? Na bumili ako ng hapunan at ginawa ko siyang kaibigan?”

Pinunasan niya ng manggas ang mukha niya.

“Pagkamatay ni Papa, napakatahimik ng bahay tuwing umaga. Tapos nagsimulang maghintay sa pinto ko ang hangal na hayop na ito.”

Sumandal si Chicharon sa binti niya.

“Pero para kay Janelle ang bukas,” sabi ni Tito. “Ilalayo ko siya ngayong gabi. Aayusin ko ang gate. Babayaran ko ang damit at cake. Lahat.”

Sinimulan niyang akayin si Chicharon papunta sa truck niya.

Pumiglas ang baboy at ibinaon ang mga paa sa damuhan.

Marahang humila si Tito.

Umiyik si Chicharon.

Biglang luminaw sa akin ang dapat gawin.

“Tigil,” sabi ko.

Lumingon sa akin ang lahat.

Itinaas ko ang maputik kong palda, humakbang sa ibabaw ng sirang cake, at kinuha sa bulsa ng polo ni Tito ang ibinalik na imbitasyon.

“Tinanggap na niya ang imbitasyon.”

Tapos sinabi ko sa pamilya ko kung ano mismo ang gagawin namin.

PART 3: Kung Sino ang Nagdala ng Huling Rosas

Kinagabihan, 300 bisita ang pumasok sa ballroom na umaasang may lechon.

Lechon manok ang nadatnan nila.

Walang nagreklamo.

Masyado silang abala sa pagtitig sa maliit na card sa tabi ng birthday cake ko.

Nakasulat doon: PAKISALUBONG ANG PINAKASIKAT NAMING BISITA PAGKATAPOS NG HAPUNAN.

Paulit-ulit na tinanong ni Tito kung sigurado ako.

Tinanong niya habang tinutulungan ang caterer na ibaba ang manok.

Tinanong niya habang inaayos ang corsage ko.

Tinanong niya ulit sa labas ng mga pinto ng ballroom habang nagsisimula ang sayaw ng 18 roses.

“Janelle, sandali mo ito,” bulong niya. “Aagawin niya.”

“Inagaw na niya ang internet,” sabi ko. “Kaya kong ibahagi ang isang sayaw.”

Halos perpekto ang unang 17 rosas.

Nagkunwaring pilay si Anton para mas dramatic, pero alam ng lahat na ayos lang siya.

Napakabagal sumayaw ng mga tito ko.

Nakalimutan ng nakababata kong pinsan kung saang direksiyon iikot.

Umiyak si Mama bago pa ang cue niya at tuloy-tuloy na umiyak pati sa cue ko.

Para kay Tito dapat ang ika-18 rosas.

Naglakad siya papunta sa dance floor na naka-dark suit, hawak ang puting rosas sa tapat ng dibdib niya.

Tumahimik ang kuwarto.

Yumuko siya sa akin.

“Para sa dalaga,” sabi niya.

Nagsimula kaming sumayaw.

Pabulong niyang binilang ang bawat hakbang gaya ng ginawa niya sa practice.

Isa, dalawa, tatlo.

Isa, dalawa, tatlo.

Nang nasa kalagitnaan na ang kanta, tumingin siya sa mga pinto ng ballroom.

“Ginawa mo talaga?” tanong niya.

Ngumiti ako.

Bumukas ang mga pinto.

Pumasok si Kaye na may hawak na pulang leash.

Nasa kabilang dulo si Chicharon.

Nilinis siya hanggang maging perpektong kulay-rosas.

May suot siyang itim na bow tie sa leeg at isang kumot sa likod na tinahi ni Lola mula sa tirang tela ng gown ko.

Naka-pin sa kumot ang isang puting rosas.

Sa loob ng isang segundo ng matinding pagkagulat, walang gumalaw.

Tapos nagsimulang maghiyawan ang mga batang kapitbahay.

Sabay-sabay na tumayo ang buong ballroom.

Naglakad si Chicharon sa dance floor na parang ilang linggo siyang nag-practice.

Huminto siya sa harap ko at umupo.

Sa sobrang lakas ng sigawan, tumigil sa pagtugtog ang banda.

Iniabot sa akin ni Kaye ang rosas.

“Ang ika-19 mong rosas,” anunsiyo niya.

Kinuha ko iyon at tumingin kay Tito.

Tinakpan niya ang bibig niya.

Napuno ulit ng luha ang mga mata niya.

Sa pagkakataong ito, hindi niya itinago.

Isinama ko ang rosas sa iba at iniabot ang leash ni Chicharon.

“Naghihintay ang partner mo,” sabi ko sa kanya.

Umiling si Tito.

“Hinding-hindi.”

Tumayo si Chicharon sa dalawang paa sa likod at ipinatong ang dalawang paa sa harap sa tiyan ni Tito.

Sumabog ang buong kuwarto.

Sinubukan ni Tito na magmukhang naiinis.

Tapos hinawakan niya sa mga kamay ang mga paa sa harap ng baboy.

Sinimulan ulit ng banda mula sa umpisa ang paboritong lumang love song ng pamilya namin.

Sumayaw si Tito kasama si Chicharon sa gitna ng ballroom.

Kumembot siya pakaliwa.

Kumiling pakanan ang baboy.

Sinubukan niyang umikot.

Natapakan ni Chicharon ang sapatos niya.

Sa sobrang tawa ni Mama, kinailangan niyang kumapit kay Lola.

Umakyat si Anton sa upuan para kunan iyon ng video.

Nakataas ang cellphone ng bawat bisita, pero sa akin lang nakatingin si Tito.

“Happy birthday, anak. Mahal kita!” sigaw niya.

Pagkatapos ng kanta, niyakap niya ako gamit ang isang braso at si Chicharon gamit ang isa pa.

Ang litrato mula sa sandaling iyon ang nakasabit ngayon sa sala namin.

Inaprubahan ng HOA ang exemption matapos pumirma ang mga kapitbahay namin sa isang petisyon, at nagtayo si Tito ng maayos na kulungan sa likod ng garahe.

Pero hindi iyon ang video na pinapanood ng pamilya namin sa bawat kaarawan.

Pinapanood namin si Tito na suot ang pinakamaganda niyang suit habang sumasayaw kasama ang isang baboy na naka-bow tie.

Sa dulo, nakakawala si Chicharon at dumidiretso sa akin.

Nalaglag ko ang lahat ng 19 na rosas, lumuhod ako suot ang debut gown ko, at niyakap siya.

Tapos lumuhod si Tito sa tabi namin.

Sa pagkakataong iyon, hindi siya ang nag-aalaga sa lahat.

Tumatawa lang siya, habang nakakapit sa kanya ang buong pamilya niya.