PART 1: Ang Audition sa Thanksgiving

Inalok ako ng lola ng billionaire ng two million dollars para pakasalan ang apo niya.

Ginawa niya iyon habang nakalubog hanggang siko ang mga kamay ko sa hugasin.

Twenty minutes bago iyon, nagpapanggap akong mahal ko ang apo niya kapalit ng pera.

“Narinig mo ako, hija,” sabi niya habang itinutulak sa kitchen counter ang nakatiklop na tseke.

“Pakasalan mo si Gabriel. Puwede mong i-cash pagkatapos ng kasal.”

Tinitigan ko ang numero.

Tapos tinitigan ko ang eighty-two-year-old na babaeng kalmadong nagpupunas ng gravy boat.

“Lola Remedios,” bulong ko, “six days ago lang kami nagkakilala ng apo mo.”

Ngumiti siya. “Exactly.”

Ipapaliwanag ko kung paano napunta sa isang mansion sa Napa Valley ang isang unemployed actress mula Daly City, suot ang hiniram na perlas at nagsisinungaling sa fourteen na miyembro ng pamilya ng isang billionaire.

Nagsimula iyon sa text ng agent ko.

One-day role. Private event. Walang camera. $10,000.

Akala ko immersive theater job.

Kailangan ko ng pambayad sa rent, naghihintay ang dental bill ng nanay ko, at ang pinakamalapit kong nagawa sa acting sa loob ng three months ay ang magkunwaring hindi iiyak pagkatapos ma-reject ulit sa commercial.

Kaya pumunta ako sa audition.

Mag-isang nakaupo si Gabriel Mercer sa conference room sa isang mataas na building sa San Francisco. Suot niya ang gray sweater na malamang mas mahal pa sa kotse ko.

Thirty-four siya. Gumawa siya ng payment company na ginagamit ng lahat at ibinenta ang kalahati sa halagang tinawag ng mga magazine na “imposibleng isipin.”

Sa personal, hindi siya mukhang billionaire. Mas mukha siyang lalaking nakalimutan na kung paano matulog.

“Gaganap kang girlfriend ko,” sabi niya.

“Gaganap?”

“Iniisip ng pamilya ko na sobra akong magtrabaho. Tatlong ‘babaeng nababagay sa akin’ na ang inimbitahan ng lola ko sa Thanksgiving sa nakaraang two years. Kapag may kasama ako, titigil sila.”

“So inuupahan mo ako bilang human shield.”

Bahagya siyang ngumiti. “Kapani-paniwalang human shield.”

“Walang halikan.”

“Agreed.”

“Huwag mo akong ipahiya.”

“Agreed.”

“At kapag may nagtanong kung paano tayo nagkakilala?”

“Sa charity gala.”

Umiling ako. “Walang naniniwalang umiibig ang mga tao sa charity gala. Nagkakilala tayo habang pinag-aagawan ang huling sesame bagel.”

Iyon ang unang beses na tumawa siya.

Nagbago ang buong mukha niya.

Six days later, sinundo ako ng driver niya para sa Thanksgiving.

Habang bumibiyahe, iniabot ni Gabriel ang folder na sa kapal ay puwede nang ituring na homework.

Nandoon ang mga pangalan ng mga kapamilya niya, trabaho, allergy, lumang away, ligtas na conversation topics, at kopya ng contract namin.

“May sama ng loob ang aunt Victoria mo sa father mo dahil ibinenta niya ang vineyard,” sabi ko. “Hiwalay ang cousin Elliot mo pero walang dapat makaalam. Galit ang lola mo sa carnation.”

“Correct.”

“Ako naman. Ano ang pangalan ng mother ko?”

Nanigas siya.

“Ay, naku. Kabisado mo ang gamot ng Labrador ng pinsan mo pero hindi ang nanay ko?”

Tiningnan niya ang notes. “Teresa.”

“Too late. Tapos na tayo.”

Natawa ulit siya, pero mabilis ding nawala iyon.

Sa labas ng bintana, umaabot ang malalawak na vineyard hanggang sa bahay na bato na kumikinang sa amber na ilaw.

Nakahilera ang mga kotse sa paikot na driveway. May mga staff na nagdadala ng tray sa bukas na pinto.

Dalawang beses inayos ni Gabriel ang cuff niya.

“Kinakabahan ka,” sabi ko.

“Nakikipag-negotiate ako ng acquisition bago mag-breakfast.”

“Nanginginig ang kamay mo.”

Ipinasok niya iyon sa bulsa.

Doon ko naintindihan. Hindi niya ako kinuha dahil naiirita siya sa pamilya niya.

Kinuha niya ako dahil natatakot siyang umuwi.

Kaya nang bumukas ang front door, hinawakan ko ang kamay niya.

“Game face,” bulong ko.

Humigpit sa akin ang mga daliri niya. “Huwag mo akong iwan mag-isa.”

Wala ang linyang iyon sa script namin.

Bago pa ako makasagot, hinila na kami paloob ng pamilya niya.

May yakapan, mga tanong, champagne, dalawang batang nagsisigawan, at isang mabalahibong asong determinadong ibuking ang hiniram kong stockings.

Hinalikan ako ng mother niyang si Evelyn sa magkabilang pisngi.

Hinablot ng nakababatang kapatid niyang si Danielle ang pulsuhan ko at hiningi ang totoong kuwento ng sesame bagel.

Tapos pumasok si Lola Remedios.

Maliit siya, pilak ang buhok, at may dalang inukit na kahoy na tungkod na halatang hindi niya kailangan.

Parang inayos ng buong kuwarto ang sarili nito sa paligid niya.

“So,” sabi niya habang diretso ang tingin sa akin. “Ito ang milagro.”

“Lola,” babala ni Gabriel.

“Ano? Nag-uwi ka ng babaeng kayang mapahawak ka sa kamay niya. Milagro siya o hostage.”

“Depende sa appetizers,” sabi ko.

Nagtawanan ang buong kuwarto.

Hindi si Lola Remedios.

Pinag-aralan niya ang mukha ko, tapos sinulyapan ang magkahawak naming kamay.

“Interesting,” bulong niya.

Dapat madali ang dinner. Kabisado ko ang mga linya ko.

Pero tinanong ng uncle ni Gabriel kung magkano ang bahay ng mga magulang ko.

Tinanong ng aunt niya kung “phase” lang ba ang acting.

Tinanong ng father ni Gabriel kung may pinirmahan ba ako bago makipag-date sa anak niya.

Patuloy akong ngumiti hanggang magbiro ang cousin ni Gabriel tungkol sa mga artistang naghahanap ng mayamang asawa.

Nanigas si Gabriel sa tabi ko.

Puwede sana akong tumawa. Iyon ang binabayaran sa akin.

Sa halip, ibinaba ko ang tinidor ko.

“Actually,” sabi ko, “si Gabriel ang humabol sa akin.”

Lahat ay napatingin sa kanya.

“Ilang linggo,” patuloy ko. “Desperado talaga. Nakakahiya.”

Umubo si Gabriel sa napkin niya.

Halos mahulog sa silya si Danielle sa kakatawa.

Tapos tiningnan ko ang pinsan niya. “At kung mayamang asawa ang gusto ko, pipiliin ko iyong nagbabakasyon. Sumasagot ng email sa tulog ang lalaking ito.”

Sa ilalim ng mesa, pinisil ni Gabriel ang kamay ko.

Pagkatapos ng dinner, inilabas ni Danielle ang mga lumang album.

Sa bawat childhood photo, nakatayo si Gabriel malapit kay Lola Remedios—hawak ang gardening gloves nito, natutulog sa balikat nito, nakangiti sa tabi ng tabingi na birthday cake.

Wala siya sa mga bagong litrato.

“Ikaw naman,” biglang sabi sa akin ni Lola Remedios. “Sa kitchen.”

“Para saan?”

“May dalawang kamay ka. Wala ang mga plato.”

Sumunod ako, masayang makakatakas sa interrogation.

Isinara niya ang swinging door sa likod namin.

Tapos pinunasan niya ang gravy boat, kumuha ng tseke sa bulsa, at inalok ako ng two million dollars para pakasalan ang apo niya.

Itinulak ko iyon pabalik.

“Hindi.”

Tumaas ang mga kilay niya. “Hindi ka man lang nakipag-negotiate.”

“Dahil hindi company si Gabriel na puwede mong bilhin.”

“Magandang sagot.”

Ibinaba niya ang towel.

“Pero binabayaran ka para magsinungaling sa amin, hija.”

Nanlamig ang dugo ko.

Tinapik niya ang tseke sa pagitan namin.

“Bago pa dumating ang appetizers, alam ko nang bayad ka para magpanggap.”

PART 2: Ang Totoong Alam ni Lola

Kumapit ako sa gilid ng sink.

“Paano?”

“Hindi kusang pumupunta si Gabriel sa charity gala. At saka nagbago ang kuwento mo tungkol sa bagel. Noong una, sesame seeds. Tapos naging everything bagel.”

“Mali ni Gabriel iyon.”

“Obviously. Napakahina niyang umarte.”

Tumingin ako sa kitchen door. “Alam ba ng lahat?”

“Ako lang.”

“E bakit n’yo ako inalok ng pera?”

Lumambot ang matalas na mukha ni Lola Remedios.

“Dahil ikaw ang unang taong tumanggi sa kanya sa loob ng ilang taon.”

Tumango siya patungo sa dining room.

“Lahat may gusto kay Gabriel. Investment. Introduction. Approval. Kahit ang pamilyang ito, kumukuha ng piraso niya at tinatawag iyong pagmamahal. Nagbibigay siya dahil mas madaling magbigay kaysa biguin ang mga tao.”

Nanginginig ang kamay niya habang tinitiklop ang towel.

“Ngayong gabi, sinabi mong walang kissing. Walang humiliation. Walang trabaho sa mesa. Nakita kong kinuha mo ang phone niya, at nakinig siya.”

“Bahagi iyon ng acting.”

“Bahagi rin ba ng acting nang ipagtanggol mo siya?”

Wala akong sagot.

Binuksan niya ang drawer at ipinasok doon ang tseke.

“Itinayo ko ang unang Mercer business gamit ang sewing machine at twelve dollars,” sabi niya.

“Alam ko ang pagkakaiba ng taong tumitingin sa pera at ng taong tumitingin sa apo ko.”

“E di alam n’yong hindi ko siya kayang pakasalan.”

“Alam kong hindi mo siya pakakasalan dahil sa pera.” Binigyan niya ako ng maliit at kuntentong ngiti. “Kaya nananatili ang alok.”

Bago ako makasagot, pumasok si Gabriel sa pinto.

“Okay ba ang lahat?”

Dinampot ni Lola Remedios ang pie. “Hindi nagpapabili ang girlfriend mo. Napaka-inconvenient.”

Lumabas siya.

Tinitigan ako ni Gabriel. “Magpabili?”

“Inalok niya ako ng two million dollars para pakasalan ka.”

Nawalan ng kulay ang mukha niya.

“Sorry.”

“Iyon lang ang sasabihin mo?”

“Ano ba ang gusto mong sabihin ko?”

“Baka puwede mong ipaliwanag kung bakit sa tingin ng lola mo, sobrang lungkot mo at kailangan ka niyang bilhan ng asawa.”

Humigpit ang panga niya. “Wala kang alam tungkol sa akin.”

“Alam kong nagdala ka ng bayarang stranger sa Thanksgiving dahil mas mahirap sabihan ang pamilya mong tumigil.”

“At alam kong tinanggap mo ang trabaho dahil kailangan mo ng pera. Pareho tayong pumayag na transaction lang ito.”

Masakit dahil totoo.

“Fine,” sabi ko. “Tapos na ang transaction natin.”

“Hanggang ten ang contract mo.”

“Idemanda mo ako.”

Kinuha ko ang coat sa hall at lumabas.

Umuulan sa ibabaw ng vineyards.

Wala akong kotse, umbrella, at isang bar lang ang signal.

Napaka-dramatic. Matutuwa sana ang dati kong acting teacher.

Nakaabot ako sa kalahati ng driveway bago ako naabutan ni Gabriel.

“Monica, wait.”

“Bumalik ka sa loob.”

“Paparating ang driver.”

“Maglalakad ako.”

“Six miles ang layo ng gate.”

“E di gaganda ang calves ko.”

Humakbang siya sa harap ko, basang-basa at hinihingal.

“Hindi kita ikinahihiya.”

“Hindi ko sinabing ikinahihiya mo ako.”

“Inisip mo.”

Dumadaloy ang ulan sa mukha niya. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang pulido o makapangyarihan. Mukha siyang ubos na ubos.

“Iniwan ako ng fiancée ko three years ago,” sabi niya.

“Hindi dahil hindi niya ako mahal. Dahil lagi kong pinipili ang trabaho, at tuwing hinihiling niyang tumigil ako, binibilhan ko siya ng gamit. Pagkatapos, tinrato ako ng pamilya ko na parang sirang appliance na maaayos nila gamit ang dinner dates.”

“Kaya kinuha mo ako.”

“Akala ko kapag naniwala silang masaya ako, titigilan nila ako.”

“Masaya ka ba?”

Tumingin siya sa nagliliwanag na mga bintana ng bahay.

“Hindi.”

Pinatahimik ako ng katapatan niyon.

“May sakit si Lola,” sabi niya.

“Pancreatic cancer. Tumanggi na siya sa isa pang round ng treatment. Sabi niya, gusto niya ng isang huling normal na holiday, pero walang normal sa panonood sa lahat ng nagpapanggap na hindi siya mamamatay.”

Naintindihan ko na ang nanginginig na kamay. Ang family photos. Ang takot niya sa kotse.

“Gabriel,” bulong ko.

“Siya ang nagpalaki sa akin habang binubuo ng parents ko ang careers nila. At sa huling ten years, lagi akong sobrang busy kaya hindi ako umuuwi.” Nabasag ang boses niya. “Akala ko mabibigyan ko siya ng isang gabing hindi niya kailangang mag-alala sa akin.”

Lumapit ako.

“Puwede mong ibigay sa kanya ang totoo.”

“Alam na niya.”

“Hindi tungkol sa atin. Tungkol sa ’yo.”

Umiling siya. “Hindi ko alam kung paano.”

“Magsimula ka kahit sablay.”

Sa bintana, nakita kong pinapanood kami ni Lola Remedios.

Iniabot ko ang kamay ko.

“Halika.”

Tiningnan iyon ni Gabriel, tapos ako. “Bakit ka babalik?”

“Dahil binayaran mo ako ng ten thousand dollars para umarte hanggang alas-diyes.”

Nalungkot ang mukha niya.

Hinawakan ko nang mas mahigpit ang mga daliri niya.

“Pero itong part,” sabi ko, “libre.”

Bumalik kami sa loob, tumutulo sa marble floor ang tubig mula sa amin.

Naghihintay sa dining room ang buong pamilya.

Nakaupo si Lola Remedios sa dulo ng mesa. Bukas sa tabi niya ang prep folder ni Gabriel. Nasa harap niya ang kopya ng contract namin.

At sa tabi niyon ang two-million-dollar check.

“Good,” sabi niya. “Ngayong narito na ang lahat, puwede na tayong tumigil sa pagpapanggap.”

PART 3: Sino ang Pumunit sa Tsekeng Iyon

Walang gumalaw.

Ang father ni Gabriel ang unang kumuha ng contract.

Mabilis na binasa ng mga mata niya ang pahina. “Binayaran mo siya?”

Tumabi sa akin si Gabriel. “Oo.”

Nagkagulo ang kuwarto.

Tinawag iyon ng aunt niya na nakakahiya.

Galit na tinanong ng uncle niya kung ni-record ko ba sila.

Tinakpan ng mother niya ang bibig.

Tinitigan ni Danielle ang kuya niya habang puno ng luha ang mga mata.

Hinampas ni Lola Remedios ang tungkod sa sahig.

“Tama na!”

Tumahimik ang kuwarto.

“Gabriel,” sabi niya, “sabihin mo kung bakit.”

Tumingin siya sa akin.

Binigyan ko siya ng napakaliit na tango.

Magsimula ka kahit sablay.

“Dahil duwag ako,” sabi niya.

Napangiwi ang father niya.

Nagpatuloy si Gabriel.

“Dahil tinatanong ng pamilyang ito kung masaya ako, pero walang naghihintay sa sagot. Dahil mamamatay na si Lola, at akala ko kapag nag-uwi ako ng girlfriend, maniniwala siyang magiging okay ako.”

Nanginginig ang boses niya, pero hindi niya itinago ang mga kamay niya.

“Hindi ako okay. Galit ako. Takot ako. At ayaw ko ng isang normal na Thanksgiving. Gusto ko ng isa pang taon. Gusto ko ng sampung taon.”

Napuno ng luha ang mga mata ni Lola Remedios.

“Apo,” bulong niya.

Lumuhod si Gabriel sa tabi ng upuan niya.

“Sorry dahil lumayo ako.”

Hinaplos niya ang basang buhok nito. “Sorry dahil inakala mong kailangan mong umuwi rito na masaya.”

Niyakap siya ni Gabriel.

Sandaling nawala ang billionaire.

Apo lang siya na yakap ang babaeng nagpalaki sa kanya, pareho silang umiiyak habang lumalamig ang turkey.

Isa-isang lumapit ang pamilya.

Lumuhod sa tabi nila ang mother niya.

Inakbayan ni Danielle si Gabriel.

Pati ang istriktong father niya, yumuko at ipinatong ang kamay sa likod ng anak.

Lumayo ako.

Para sa kanila iyon.

Nakaabot ako sa foyer bago tumawag si Lola Remedios, “Monica.”

Humarap ako.

Itinaas niya ang tseke.

“May nakalimutan ka.”

“Wala po.”

“Two million dollars,” bulalas ng uncle ni Gabriel. “Tinanggihan mo ang two million?”

“Opo,” sabi ko.

Sinenyasan ako ni Lola Remedios na lumapit. “E di punitin mo.”

Bumalik ako sa kuwarto at kinuha ang tseke.

Tumayo si Gabriel. Mapula ang mga mata niya.

“Wala kang kailangang patunayan,” sabi niya.

“Alam ko.”

Pinunit ko ang tseke sa gitna.

Tapos pinunit ko ulit.

Apat na piraso ang lumipad sa mesa sa tabi ng contract namin.

“Ayan,” sabi ko kay Lola Remedios. “Officially, hindi ipinagbibili ang apo n’yo.”

“Sayang,” bulong niya, kahit napakalaki ng ngiti.

Tiningnan ni Gabriel ang punit na tseke, tapos ako.

“Paano ang ten thousand?” tanong niya.

“Pinaghirapan ko iyon.”

Napasinghal ng tawa si Danielle. Tumawa ang mother niya habang umiiyak.

Hindi nagtagal, tumatawa na ang buong kuwarto—iyong maluwag at magaang tawang dumarating kapag nasabi na ng mga tao ang matagal nilang pinipigilang sabihin.

Inihatid ako ni Gabriel sa front door nang dumating ang driver.

Mahina na lang ang ulan, parang ambon.

“Ita-transfer ko ang bayad mo bukas,” sabi niya.

“Mabuti.”

“At pagkatapos, tapos na ang transaction natin.”

“Oo.”

Tumango siya habang pilit itinatago ang disappointment.

Pinaghintay ko siya nang tatlong segundo.

“Pagkatapos niyon,” sabi ko, “puwede mo akong yayain sa totoong date.”

Napatingala siya. “Puwede?”

“Puwede kang magtanong.”

“Monica Soliman, sasama ka ba sa akin sa dinner?”

“Hindi.”

Napakurap siya.

“Coffee,” sabi ko. “Pagtrabahuhan mo muna bago umabot sa dinner.”

Bumalik ang tawang iyon—ang tawang nagbabago sa buong mukha niya.

“Saturday?”

“Saturday.”

Six months later, dinala ulit ako ni Gabriel sa bahay sa Napa.

Mas mahina na si Lola Remedios pero siya pa rin ang naghahari sa pamilya mula sa garden chair niya.

Tuwing Friday na siyang dinadalaw ni Gabriel.

Bumuo siya ng maayos na executive team, pinapatay na ang phone sa dinner, at kabisado ang birthday ng nanay ko nang hindi tinitingnan ang notes.

Nakakuha ako ng recurring role sa isang television drama.

Mas maliit ang bayad kaysa sa pagpapanggap na mahal ko ang billionaire, pero napaiyak ang nanay ko sa palakpakan noong una kong taping.

Nang hapong iyon, dinala ako ni Gabriel sa garden kung saan kinunan ang childhood photos niya.

Naghihintay si Lola Remedios sa ilalim ng string lights kasama ang buong pamilya.

“Bakit narito ang lahat?” tanong ko.

Dumukot si Gabriel sa bulsa.

“Dahil walang respeto sa privacy ang lola ko.”

“Correct,” sigaw ni Lola.

Lumuhod siya sa harap ko.

Napahawak ako sa bibig.

“Monica,” sabi niya, “binayaran ka para paniwalain ang pamilya kong masaya ako. Pero tinuruan mo akong tumigil sa pagpapanggap. Pakakasalan mo ba ako—hindi dahil sa pera ko, hindi dahil sa pamilya ko, kundi dahil mahal kita?”

Tumingin ako kay Lola Remedios.

Hayagan siyang umiiyak, nakadiin ang isang kamay sa dibdib.

“Well?” sigaw niya. “Expired na ang offer ko.”

“Ay, grabe,” bulong ko.

Tapos tumingin ako sa lalaking sa wakas ay natutong humingi ng bagay na hindi kayang tiyakin ng pera.

“Yes.”

Isinuot ni Gabriel ang singsing sa daliri ko at tumayo.

Hinila ko siya palapit at hinalikan bago pa makipag-negotiate ang kahit sino sa terms.

Naghiyawan ang pamilya niya.

Itinaas ni Lola Remedios ang tungkod na parang victory flag.

“Best two million dollars na hindi ko ginastos,” sabi niya.

Inakbayan ni Gabriel kaming dalawa ng lola niya.

“Halika rito, Lola.”

Sumandal siya sa amin, tumatawa habang kinukunan ni Danielle ang litrato.